ฉินเฟิงมองอีกฝ่ายล้มลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“เป็นคนหรือผี แล้วจะปิดบังข้าได้อย่างไร”
เพียงขยับความคิด เขาก็เก็บร่างนั้นเข้าไปในมิติฟาร์มเพื่อจัดการ
ความทรงจำจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา
ทั้งคัมภีร์เต๋า วิชาต่อสู้ และความลับที่ซ่อนลึกที่สุด
“ดูท่าจะฆ่าไม่ผิดคนจริง ๆ”
นักพรตเฒ่าคนนี้ก็คือหนึ่งในพวกญี่ปุ่นที่หลบซ่อนตัวมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อน
และไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
“นักพรตลงจากเขาไปปราบโจร สุดท้ายกลับถูกโจรยึดสำนักเสียเอง ช่างน่าขันจริง ๆ!”
ฉินเฟิงเรียบเรียงความทรงจำของอีกฝ่ายอย่างละเอียด
ดวงตาค่อย ๆ สว่างวาบขึ้น
“น่าสนใจ ดูท่าพวกญี่ปุ่นพวกนี้จะศึกษาวิชาเต๋ามาหลายสิบปีไม่น้อยเลย”
ทั้งวิชาตัวเบา วิชาหมัด วิชากระบี่ และคัมภีร์เต๋าหลากหลายแขนง ล้วนเคยศึกษา
วิชาตัวเบาไม่ได้วิเศษอย่างที่นิยายหรือโทรทัศน์ยกยอ แต่กระโดดพุ่งตัวได้สูงสามถึงสี่เมตรก็ยังไม่มีปัญหา
ฉินเฟิงยังไม่รีบร้อนฝึกฝน เขาดูดซับความทรงจำต่อไป คัมภีร์เหล่านั้นเป็นของดี
ช่วยบ่มเพาะกายใจได้
จากความทรงจำของนักพรตเฒ่า ในกลุ่มคนเหล่านั้นยังมีผู้ศึกษาเรื่องค่ายกลพิสดาร วิชาลับฮวงจุ้ย วิชาหลบหนีด้วยธาตุทั้งห้า...และความรู้แขนงลี้ลับอื่น ๆ อีก
แม้จะไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์พิสดารอะไร แต่เรื่องดูโหงวเฮ้งหรือดูฮวงจุ้ยนั้นยังพอทำได้
“นักพรตเฒ่าคนนี้ก็เป็นคนฉลาดมากเหมือนกัน เรื่องที่ศึกษาไว้หลากหลายจริง ๆ”
พวกเขาคือครึ่งหนึ่งของพวกญี่ปุ่นกว่าหนึ่งพันคน เพียงแต่หลายปีมานี้เหลือคนไม่มากแล้ว ยังมีอยู่ร้อยกว่าคน
ในอารามมี 129 คน ส่วนคนที่ออกเดินทางจาริกมีนักพรตเฒ่ากับอีกสามคน ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน