ฉินเฟิงไม่อยากอธิบายอะไรกับนักศึกษาเหล่านี้มากนัก เขาจึงย่างไก่ป่าสองสามตัวอยู่ข้างกองไฟ ตั้งใจทำอาหารอย่างขะมักเขม้น
หลิวเหวินหย่วนพอจะเข้าใจนิสัยของฉินเฟิงแล้ว จึงไม่พูดถึงเรื่องจดหมายชมเชย แต่ชวนคุยเรื่องวรรณคดีโบราณแทน
ทั้งสองถามตอบกัน เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อไก่ป่าย่างสุก ทุกคนก็แบ่งกัน ก่อนจะหยิบเสบียงแห้งมานั่งกินตามอัธยาศัย
“จิ๊ด ๆ~”
กระรอกตัวน้อยยืนอยู่บนหลังคา ชูเกาลัดไว้ลูกหนึ่งพลางร้องเรียก
ทุกคนมองมันด้วยความสงสัย
“กระรอกน้อยน่ารักจัง”
“มันเอาของมาส่งให้พวกเราหรือเปล่า?”
ฉินเฟิงได้ยินคำพูดของหญิงสาวสองคนก็ยิ้ม “มันมาหาข้าเพื่อแลกของกินน่ะ” พูดจบก็เดินเข้าไปหา
“จิ๊ด ๆ~”
พอกระรอกน้อยเห็นเขาเดินมา มันก็กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเขาอย่างดีใจ ชูเกาลัดพลางร้องเรียก
ทุกคนมองดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ
ฉินเฟิงหยิบเกาลัดคั่วน้ำตาลออกมาสองลูก “เจ้าทึ่ม เอาของไปแล้วก็รีบไป อย่ามาขัดจังหวะข้ากินข้าว”
“อุ๋ง ๆ~”
กระรอกน้อยยัดเกาลัดเข้าปากอย่างดีใจ แล้วถูไถเขาอย่างสนิทสนม ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังคาแล้วต่อไปบนต้นไม้ พริบตาเดียวก็หายไป
“ฮะ ๆ ฉินเฟิง มันมาหาเธอแลกของบ่อยหรือ?”
“ใช่ ตั้งครึ่งปีมาแล้ว ทุกครั้งก็เอาเกาลัดมาหนึ่งหรือสองลูกเพื่อแลกของกิน”
“น่าสนใจจัง แล้วยังมีสัตว์ตัวอื่นมาอีกไหม?”
ฉินเฟิงยิ้ม “ไก่ป่ากับกระต่ายป่าลงท้องข้าไปหมดแล้ว”
ทุกคนพากันหัวเราะ
หลังจากกินอาหารเสร็จ
หลิวเหวินหย่วนเขียนที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ไว้สองชุด
“เสี่ยวฉิน นี่เป็นที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ที่ทำงานและที่บ้านของฉัน ถ้ามีเวลาว่างก็โทรมาหาได้ วันหน้าถ้าไปมณฑลเฮย ต้องแวะไปเที่ยวที่บ้านฉันนะ”