ทั้งสองมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามา
ดูท่าทางอายุน้อยกว่าพวกเขาเสียอีก
พวกเขาประคองกันลุกขึ้น
“ขอบใจนะพี่ ถ้าไม่ได้พี่ พวกเราสองคนคงจบเห่ตรงนี้แล้ว”
“พี่ ฝีมือยิงปืนสุดยอดไปเลย นัดเดียวก็ฆ่ามันตายแล้ว”
ฉินเฟิงยิ้ม “ฉันแค่ยิงตอนมันไม่ทันตั้งตัว พวกนายใจกล้าไม่เบาเลยนะ กล้ามาถึงที่นี่”
คนหนึ่งปาดเหงื่อที่หน้าผาก “ก็ผมไปโม้ให้คนอื่นฟังว่ากล้าล่าหมีตาบอดน่ะสิ พอโดนท้าขึ้นมาก็เลยต้องมา สุดท้ายเจ้าตัวนี้หนังหนาเนื้อทน เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว”
“เออ จริงสิ ผมชื่อจางเจี้ยนจวิน นี่หลิวเป่ากั๋ว เพื่อนตั้งแต่เด็กของผม พี่ชื่ออะไรครับ”
“ฉันชื่อฉินเฟิง ในเมื่อพวกนายไม่เป็นไรแล้ว ฉันไปก่อนนะ” พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อนพี่ หมีตาบอดตัวนี้พี่เป็นคนยิง พวกเราเอาไว้ไม่ได้หรอก”
ฉินเฟิงโบกมือ “รีบพามันไปเถอะ ไม่อย่างนั้นกลิ่นเลือดจะเรียกสัตว์ร้ายตัวอื่นมา แล้วจะอันตราย”
พูดจบก็เร่งฝีเท้าวิ่งไปไกล
“โห พี่คนนี้ใจกว้างจริง ๆ หมีตาบอดยังบอกไม่เอาก็ไม่เอา”
“บุญคุณครั้งนี้ต้องตอบแทนแน่ ๆ ก่อนอื่นเอาเจ้านี่กลับไป แล้วค่อยหาทางแถเรื่องที่โม้ไว้ให้เนียน”
“เออ ได้เลย”
ทั้งสองใช้เชือกมัดหมีตาบอด แล้วลากกลับไป
“โห ไอ้นี่หนักชะมัด”
“พูดมาก อย่างน้อยก็ 150 กิโลกรัม พอไปถึงข้างหน้าก็จะสบายขึ้น ออกแรงหน่อย”
ฉินเฟิงเห็นว่าทั้งสองไม่ใช่คนชั่วร้าย ถึงได้ยื่นมือช่วย ไม่อย่างนั้นจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับเขา
เขาวิ่งมานานกว่าสองชั่วโมงกว่าจะถึงที่พัก