ฉินเฟิงโอบอาหรูน่านอนอยู่บนพื้นหญ้า
“ฉันจะจดจำวันนี้ไปตลอดชีวิต”
ฉินเฟิงมองเธอ “เธอไปเมืองหลวงกับฉันได้นะ”
อาหรูน่าถูไถตัวอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างมีความสุข “ฉันไม่กล้าหวังว่าจะได้ครอบครองคุณ แค่ได้อยู่ข้าง ๆ คุณจนกว่าคุณจะจากไปก็พอแล้ว”
“ถ้าเธอเต็มใจ ก็ไปจากที่นี่กับฉันได้นะ ที่โน่นไม่ต้องกังวลเรื่องสถานะของเธอ”
อาหรูน่าส่ายหน้า “ฉันชอบทุ่งหญ้า ถ้าคราวหน้าคุณมาอีกก็มาหาฉันได้”
ฉินเฟิงตบสะโพกเธอเบา ๆ ก่อนพลิกตัวขึ้นคร่อม “วันนี้ฉันจะสอนให้รู้ว่าผู้หญิงว่าง่ายเขาทำกันยังไง”
“อ๊ะ~ ไว้ชีวิตด้วย...”
เฉินซิวหย่วนกับคนอื่น ๆ วุ่นกันอยู่ทั้งวัน กว่าจะขนข้าวของทั้งหมดขึ้นมาจนเสร็จ
เมื่อเห็นกองแผ่นทองคำ
“เหล่าหลี่ รีบให้ทหารประจำการขนไปให้เร็วที่สุดเถอะ”
“อืม เฝ้าของพวกนี้ทุกวัน นอนก็ยังไม่สบายใจเลย”
ทองคำต่างจากโบราณวัตถุ เพราะมีขนาดเล็กแต่มูลค่าสูง หากมีใครอดใจไม่ไหวแอบหยิบไปสักชิ้นสองชิ้น ถึงตอนนั้นคงอธิบายกันไม่รู้เรื่อง
กวนเยว่ให้เจ้าหน้าที่สื่อสารติดต่อไปยังหน่วยด้านบน
หูเวยไม่เห็นฉินเฟิง จึงเดาว่าเขาคงไปกับสาวทุ่งหญ้าคนนั้นอีกแล้ว ในใจก็อดหึงหวงไม่ได้
หลังจากทำงานกันมาทั้งวัน ทุกคนนั่งพักผ่อนพูดคุยกันอยู่ในค่าย
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกีบม้า
ฉินเฟิงกระโดดลงจากหลังม้า “อาหรูน่า กลับไปพักผ่อนดี ๆ นะ”
“พี่เฟิง ฉันไปก่อนนะ อีกสองสามวันจะมาหาคุณใหม่”
“ไปเถอะ”
ฉินเฟิงยิ้มพลางโบกมือให้
เขากลับเข้าค่ายมาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
พอทุกคนเห็นเขากลับมา ต่างก็ยิ้มให้กันอย่างรู้กันดี มีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่เข้าใจ