อู๋ซิวกับหลี่ซิวหย่วนกลับขึ้นเรือรบด้วยเรือโดยสาร
“ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว พวกเราได้เจ็ดส่วน พวกเขาได้สามส่วน อีกฝ่ายจะไม่แพร่งพรายข่าวออกไป”
ทุกคนได้ยินว่าจะได้ส่วนแบ่งเจ็ดส่วน ต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น
คราวนี้แบ่งตามผลงาน อย่างน้อยก็น่าจะได้คนละสิบกว่าก้อน มากพอให้ฝึกฝนได้อีกระยะหนึ่ง
“ฮ่า ๆ คราวนี้เป็นครั้งที่สบายที่สุดแล้วกระมัง”
“นั่นสิ ครั้งไหนบ้างที่ไม่ต้องสู้กันหลายยก”
หลี่ซิวหย่วนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ทุกคนอย่าเพิ่งดีใจไป ระวังอีกฝ่ายจะเล่นตุกติก”
สองวันผ่านไปในพริบตา
“ความเข้มข้นของสนามแม่เหล็กเริ่มลดลงแล้ว!”
“ออกเดินทาง!”
ทุกคนลงเรือยอชต์มุ่งหน้าไปยังเกาะ
คนจากสมาคมทหารรับจ้างก็ลงเรือลำเล็กมุ่งหน้าขึ้นเกาะเช่นกัน
ฉินเฟิงไม่ได้ไปด้วย แต่เข้าไปในห้องโดยสาร จากนั้นก็ใช้ความคิดกระตุ้นการเคลื่อนย้ายตัวเองไปปรากฏอยู่ในเหมืองหินพลังงาน
เขามองก้อนหินพลังงานที่อยู่ข้างใน ลอดผ่านรอยแยกเข้าไปยังส่วนลึก แล้วจึงเริ่มเก็บเข้าคลังฟาร์ม
การเก็บของเขาไม่เหมือนคนอื่นที่ต้องลงมือขุด แค่เก็บเข้าไปในฟาร์มเรื่อย ๆ ก็พอ
ดูจากขนาดของเหมืองแล้ว คาดว่าน่าจะได้หินพลังงานมากกว่าสองหมื่นก้อน เขาเริ่มเก็บจากด้านล่างไล่ขึ้นไป
คนอื่น ๆ ก็มาถึงจุดหมายแล้วเช่นกัน
“เพื่อความเป็นธรรม หินที่ทุกคนเก็บได้เอามารวมกันไว้ก่อน แล้วค่อยแบ่งตามสัดส่วนทีหลัง”
“แล้วถ้าพวกคุณฮุบไว้เองล่ะ?”
“ประเทศหลงไม่เคยผิดคำพูด”
คนจากสมาคมทหารรับจ้างมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้า
“พวกเราเชื่อใจ งั้นเริ่มกันเลย”
ทุกคนใช้วิธีของตัวเอง บางคนฟันพื้นด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียว ก็ทำให้เกิดรอยแยกยาวหลายเมตรและลึกหลายเมตรขึ้นมาในพริบตา