เฉียนหลิงยิ้มหวานราวดอกไม้ «แน่นอนว่าเคยได้ยินค่ะ โต๊ะนี้ของหัวหน้าฉินไม่ต้องจ่ายนะคะ แล้วฉันจะเก็บเหล้าดี ๆ ไว้ให้คุณอีก 10 ขวด คราวหน้ามาถึงก็แจ้งพนักงานได้เลยค่ะ»
ฉินเฟิงเองก็ยิ้มกว้างไม่แพ้กัน
เขารู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดจะทำอะไร
«ถ้าอย่างนั้น ผมก็ไม่เกรงใจแล้ว ไม่ต้องเก็บไว้หรอก ผมเอากลับไปเลยดีกว่า»
รอยยิ้มของเฉียนหลิงชะงัก «เอากลับไปเหรอคะ?»
«ใช่สิ เอาแค่สองขวดกลับไปมันดูไม่สมฐานะ 10 ขวดตั้งเยอะ เอากลับไปค่อย ๆ ดื่มที่บ้านดีกว่า»
ฉินเฟิงพูดจบก็ถามอย่างสงสัย «ผู้จัดการเฉียนคงไม่เสียดายหรอกนะครับ?»
เฉียนหลิงเห็นแววหยอกเย้าในดวงตาของอีกฝ่าย ก็รู้ว่าเขามองแผนของเธอออกแล้ว
เธอกัดฟันพูด «แน่นอนว่าไม่เสียดาย เสี่ยวชุ่ย ช่วยจัดเหล้าดี ๆ 10 ขวดให้หัวหน้าฉินเอากลับไปด้วย
แล้วก็บอกทุกคนด้วยว่า ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่โรงเตี๊ยม หัวหน้าฉินมาครั้งไหน ฉันจะให้เหล้าดี ๆ หนึ่งขวดทุกครั้ง ถือเป็นของฉันเอง»
คนรอบข้างต่างพากันประหลาดใจ
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ต่างก็เดากันว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นใคร
ฉินเฟิงยกนิ้วโป้งให้ «ผู้จัดการเฉียนใจกว้างจริง ๆ! ด้วยความใจกว้างแบบนี้ ต่อไปโรงเตี๊ยมต้องรุ่งแน่»
พูดจบก็หันไปถาม «พี่หม่ากินอิ่มแล้วใช่ไหม ถ้าอิ่มแล้วก็ห่อกลับแล้วไปกันเถอะ»
«อ้อ อิ่มแล้ว ๆ พนักงาน ช่วยห่ออาหารให้หน่อย»
สีหน้าของเฉียนหลิงยังคงไม่เปลี่ยน แต่ในใจอยากกัดผู้ชายคนนี้ให้ตายคาปาก
ได้ประโยชน์แล้วก็คิดจะหนีเลยสินะ
เธอสูดหายใจลึก «ได้ ถ้าอย่างนั้นหัวหน้าฉินกลับดี ๆ นะคะ แล้วแวะมาอีก» พูดจบก็หันหลังเดินจากไป