บทที่ 93 แดนเหนือมีหญิงงาม ผู้เลอโฉมโดดเดี่ยว
ฉินเฟิงยกสุราขึ้นดื่มหนึ่งจอก
เมื่อเห็นว่าแขกในเหลาอาหารต่างหยุดพูดคุยแล้วหันมามอง เขาก็เงยหน้าขึ้น
เห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่บนชั้นสองเมื่อครู่เดินตรงมาหาเขา
「คุณชาย ไม่ทราบว่าท่านรู้สึกอย่างไรกับเหลาอาหารของเรา」
แขกในเหลาอาหารต่างจับตาดูเหตุการณ์ตรงหน้า
ฉินเฟิงวางจอกสุราลง「ก็ใช้ได้」
เฉียนหลิงหรี่ตาลง มองเขา「หรือท่านคิดว่ายังดีไม่พอ」
ฉินเฟิงยิ้ม「คุณเป็นผู้จัดการเหลาอาหารหรือ」
ชุ่ยจู๋ ผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แนะนำว่า「นี่คือผู้จัดการเฉียนของพวกเราค่ะ」
「ไม่ทราบว่าคุณชายมีข้อเสนอแนะอะไรหรือไม่ หากยอมให้ฉันเลี้ยงอาหารมื้อนี้」
เดิมทีฉินเฟิงคิดจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงสาวงามผู้เย็นชาคนนั้น เขาก็เปลี่ยนใจ
เขายิ้มแล้วเอ่ยว่า「เหล่าหม่า ดูท่าว่าวันนี้ไม่ต้องให้คุณควักเงินแล้ว」
หม่ากว่างเซิงรู้สึกว่าผู้จัดการคนนี้มีกลิ่นอายเหนือสามัญเกินไป แค่มองอีกฝ่ายมากสักครั้งก็รู้สึกเหมือนเป็นการลบหลู่
ได้ยินเช่นนั้น เขาก็ยิ้มเจื่อน ๆ「ไม่ต้องควักหรอก ไม่ต้องควัก」
ฉินเฟิงคีบถั่วลิสงเข้าปาก
เฉียนหลิงเริ่มสนใจชายหนุ่มคนนี้ ปกติคนอื่นแค่พูดกับเธอสักคำก็พูดติดอ่างกันแล้ว
เธอมั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองอย่างยิ่ง แต่สายตาของชายคนนี้ที่มองเธอกลับใสกระจ่าง ทั้งยังมีประกายกล้าหาญ
ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเลย
「ผู้จัดการเฉียนจัดชุดพนักงานให้เป็นแบบเดียวกัน ทั้งยังใส่ใจอุปกรณ์เครื่องใช้ทุกอย่าง พนักงานก็สุภาพและบริการอย่างกระตือรือร้น ทำให้คนรู้สึกแปลกใหม่ ทั้งยังทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าได้รับความเคารพ ดีมาก」