เหอเจียกับเฉียวหร่านเดินมาถึงตรอกฟางหยวนด้วยกัน
“ที่นี่แหละ”
ทั้งสองเดินเข้าไปในตรอก
สายตากวาดมองป้ายเลขที่หน้าลานบ้านรวม
“ทำไมไม่มีล่ะ”
เฉียวหร่านไม่เห็นลานบ้านเลขที่ 16 จึงมองไปข้างหน้า เห็นเรือนสี่ประสานหลังเล็กอยู่ จึงเดินเข้าไปหา
“เจอแล้ว!”
เหอเจียมองเรือนหลังเล็ก แววตาฉายความประหลาดใจอยู่บ้าง
“หรือว่าเขาอยู่คนเดียวที่นี่?”
“ฉันไปเคาะประตูเอง”
เฉียวหร่านพูดจบก็เดินไปเคาะประตู
“โฮ่ง ๆ~”
ฉินเฟิงได้ยินเสียงเคาะประตูกับเสียงหมาเห่า จึงเดินออกไป
พอเปิดประตูใหญ่เห็นคนที่อยู่ด้านนอก เขาก็เอ่ยอย่างแปลกใจว่า “พวกเธอมาที่นี่ได้ยังไง?”
เฉียวหร่านทำหน้าบึ้ง “คุณไม่โผล่หน้าไปที่โรงงานเลยสักวัน รู้ไหมว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว?”
เหอเจียมีสีหน้ากังวล “โรงงานลงโทษคุณแล้ว”
ฉินเฟิงยิ้มบาง ๆ “เข้ามาคุยกันข้างในสิ”
เขาเชื้อเชิญทั้งสองเข้าไป ปิดประตูให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับเข้าไปด้านใน
เฉียวหร่านมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย “คุณอยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้คนเดียวเลยเหรอ?”
“ว้าว หมาตัวนี้เท่มาก!”
เหอเจียมองหมาทั้งสองตัวแล้วอดยื่นมือไปลูบหัวพวกมันไม่ได้
“นี่ต้าหวังกับเอ้อร์หวัง เพราะฉันอยู่ที่นี่คนเดียว เลยหามาเฝ้าบ้าน เข้าบ้านกันเถอะ”
เฉียวหร่านแซวว่า “ตั้งชื่ออะไรกันเนี่ย ต้าหวังเอ้อร์หวังเลยเหรอ ทำไมไม่เรียกต้าสว่างกับเสี่ยวสว่างไปเลยล่ะ”
“เอ๊ะ แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน”
ฉินเฟิงยิ้มตอบ
ทั้งสามเข้าไปในบ้าน
เหอเจียกับเฉียวหร่านมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ ภายในตกแต่งแบบโบราณ ทั้งยังมีกลิ่นหอมชวนผ่อนคลายลอยอวล