ตู้เซี่ยงเป่ยวางจักรยานแล้วเดินตามเข้าไปในบ้าน
พอได้กลิ่นหอมจากในบ้าน เขาก็มองเฟอร์นิเจอร์ด้านในด้วยความประหลาดใจ
“เสี่ยวฉิน นี่ทำจากไม้จื่อถานทั้งหมดเลยหรือ?”
ฉินเฟิงรินชาให้ถ้วยหนึ่ง “หัวหน้าสายตาดีจริง ๆ ครับ เอาไว้ใช้เอง ก็เลยหาของดีมาได้หน่อย”
ตู้เซี่ยงเป่ยลูบเฟอร์นิเจอร์ในบ้านด้วยสีหน้าตกตะลึง
“ยอดเยี่ยมจริง ๆ ยอดเยี่ยมมาก”
เขายิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นของแบบนี้คงหามาได้ยากนัก
ฉินเฟิงยิ้มน้อย ๆ แล้วนั่งจิบชาบนเก้าอี้
ตู้เซี่ยงเป่ยนั่งลงด้วยสีหน้าทอดถอนใจ “ของดีจริง ๆ”
“ของดีแค่ไหน สุดท้ายก็เอาไว้ให้คนใช้ครับ”
“ก็มีแต่นายนั่นแหละที่ใจถึง คนอื่นคงไม่กล้าใช้หรอก”
ตู้เซี่ยงเป่ยจิบชา “เมื่อวานผู้อำนวยการหลี่จู่ ๆ ก็เล่นงานขึ้นมา ทำเอาหลายคนคาดไม่ถึง
“ถึงเขากับรองผู้อำนวยการเฉินจะไม่ถูกกันมาตลอด แต่การปะทะกันแบบเมื่อวานนี่เพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก”
ฉินเฟิงยิ้ม “เห็นชัดว่าผู้อำนวยการหลี่ไม่ชอบหน้าผม หัวหน้ายังมาหาผมอีก ไม่กลัวเขาเพ่งเล็งหรือครับ?”
“เฮ้อ ฉันแค่มาเอาของของโรงงานคืน จะมาโทษฉันได้ยังไง? อีกอย่าง ต่อให้พวกเขาจะจัดการฉัน ก็ต้องรอให้สู้กันเสร็จก่อน”
พูดจบตู้เซี่ยงเป่ยก็โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย “ฉันว่าคราวนี้รองผู้อำนวยการเฉินมีโอกาสชนะสูง ผู้อำนวยการหลี่ไม่น่าเล่นงานนายเลย
“ถ้าเป็นคนอื่น รองผู้อำนวยการเฉินก็คงต้องกล้ำกลืนความเสียเปรียบนี้ไป แต่ดันมาเลือกนาย ถือว่าหาเรื่องผิดคนแล้ว ความสามารถในการทำงานของนายก็เห็น ๆ กันอยู่ เบื้องบนจะปล่อยให้เขาได้ใจหรือ?”