หลิวหลานมองเฉินต้าตั่น พลางประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน “พ่อบ้าน ฉันรู้ว่าคงอยู่เป็นเพื่อนคุณได้อีกไม่นาน ถ้ามีโอกาสได้กลับเข้าเมือง ก็อย่าขวางฉันเลย
ตอนอยู่ข้างนอก ฉันจะรักษาหน้าคุณไว้ ส่วนคุณก็ช่วยดูแลความเป็นอยู่ของฉัน พอฉันกลับเข้าเมืองไปแล้ว คนในหมู่บ้านจะพูดอะไรก็ปล่อยไปเถอะ ไม่มีใครทำให้คุณเสียหน้าได้หรอก”
เฉินต้าตั่นยกถ้วยเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด “ได้!” พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้องทันที
หลิวหลานใจชื้นขึ้นมา รู้ว่าทำสำเร็จแล้ว
เดิมทีเธอคิดจะแอบไปขอหนังสือรับรองด้วยตัวเอง แต่ถ้าเฉินต้าตั่นโวยวายขึ้นมา เรื่องคงยิ่งยุ่งยาก
“วิธีของฉินเฟิงได้ผลจริง ๆ!”
ผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่มีศักดิ์ศรี ยิ่งเป็นเรื่องเจ็บใจแบบนี้ ยิ่งไม่มีทางยอมให้คนอื่นรู้
เพียงแต่หลิวหลานเกรงกลัวสถานะของเฉินต้าตั่น กลัวว่าต่อไปจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไม่ได้ จึงไม่กล้าคิดอะไรเหลวไหล
ฉินเฟิงเป็นคนมาทีหลัง จึงมองเรื่องนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง
......
บนเขาหวังถิง ภายในกระท่อมไม้
ฉินเฟิงใช้มีดฟืนขีดรอยไว้บนผนังหนึ่งขีด
ตอนนี้บนผนังมีตัวอักษร “正” อยู่เต็มไปหมด
เขาไม่มีทั้งนาฬิกาปลุกและปฏิทิน จึงทำได้เพียงใช้วิธีนี้จดจำวันที่ผ่านไป
ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ที่นี่มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว
เดือนแรกมีอะไรให้ทำ จึงรู้สึกว่าใช้ได้
แต่ละวันยุ่งวุ่นวาย พอเหนื่อยก็ชงชาดื่มบ้าง หรือไม่ก็รินเหล้าสักแก้ว
ทว่าตอนนี้จู่ ๆ เขากลับเริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา
ไม่มีใครให้คุยด้วย มองไม่เห็นคนอื่นสักคน และไม่ได้ยินเสียงใครเลย
เขากลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ไปนาน ๆ ตัวเองจะเสียสติ
การจดจำวันที่ผ่านไปก็เพื่อเตือนตัวเองว่าเวลาได้กลับไปใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้ว