หูเยว่หลิงดึงชายเสื้อด้วยมือทั้งสองข้าง “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้สึกแบบนั้นขึ้นมาเฉย ๆ แต่เดี๋ยวก็หายไปแล้ว น่าจะไม่มีอะไรหรอก”
ฉินเฟิงยื่นมือไปบีบแก้มเล็ก ๆ ของเธอ “แก้มยุบหมดแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีอะไรทั้งนั้น ยิ้มหน่อยสิ”
“อื้ม”
หูเยว่หลิงเผยรอยยิ้มหวาน “อยู่ข้างพี่เฟิงแล้วไม่กลัวเลยสักนิด” พูดจบก็หอมแก้มเขาทีหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีไป “ฉันไปคุยกับพี่เยว่ฉีแล้วนะ”
ฉินเฟิงลูบแก้มที่ยังชื้นอยู่เบา ๆ แล้วหัวเราะ
“ดูท่าสองสาวนี่ต้องมีความลับแน่ ๆ หรือจะเป็นร่างกายพิเศษกันนะ?”
จากนั้นเขาก็ไม่คิดต่อ อย่างไรเสียทั้งคู่ก็น่ารักขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ดูแลให้ดีในภายหลังก็พอ
หลัวถังขับรถมาถึงถนนขายของเก่า จอดรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน
“เสี่ยวหลิง พี่เฟิงอยู่แถวนี้ไหม?”
“อยู่ชั้นบนค่ะ”
“ได้”
เลิ่งเยว่ฉีมองเธอเดินขึ้นไปด้วยความสงสัย “นั่นใครเหรอ?”
หูเยว่หลิงยิ้มพลางอธิบาย “ผู้ช่วยของพี่เฟิงน่ะค่ะ คงมีธุระมาหาเขาแน่ ๆ”
“ผู้ช่วย?”
“คนเร่ร่อนอย่างเขาจะมีผู้ช่วยไปทำไม?”
สองพี่น้องหูเยว่หลิงยกมือปิดปากหัวเราะ
เลิ่งเยว่ฉีทำหน้าเอือมระอา “ก็จริงนี่นา ช่างเขาเถอะ คุยเรื่องที่โรงเรียนกันต่อดีกว่า นักเรียนแลกเปลี่ยนพวกนั้น...”
เมื่อฉินเฟิงเห็นหลัวถังมาแล้ว ก็ถามว่า “เรื่องท้องฟ้ามืดเมื่อกี้เหมือนกันเหรอ?”
“ใช่ค่ะ เมื่อกี้เพิ่งได้รับข้อมูลจากประเทศฟาโรห์ ตำแหน่งของมิติต่างโลกที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้เกิดคลื่นพลังขึ้นมาอีกครั้ง
สมัยนั้นผู้มีพลังจากหลายประเทศเข้าไปแล้วก็ไม่กลับออกมา คราวนี้จู่ ๆ ก็มีความเคลื่อนไหว เชื่อว่าหลายฝ่ายคงรีบมุ่งหน้าไปที่นั่นกัน”