ชายชราลูบเคราพลางกล่าวว่า “แต่สหายน้อยมีวาสนาลึกซึ้ง แม้จะใช้ชีวิตเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่งก็ไม่เป็นไร”
ฉินเฟิงยิ้มพลางโบกมือ “ได้มาก็เป็นโชคของข้า เสียไปก็เป็นชะตาของข้า เรื่องนี้ข้าปลงได้ตั้งนานแล้ว”
“สหายน้อยมีจิตใจปลอดโปร่ง น่าเสียดายที่มีร่างกายเช่นนี้ ไม่เช่นนั้นเส้นทางบำเพ็ญในวันหน้าคงราบรื่นกว่านี้มาก”
ชายชรายกถ้วยชาขึ้นจิบ
ฉินเฟิงยิ้มถาม “ข้ายังไม่ทราบนามของผู้อาวุโสเลยขอรับ”
“ข้าคือผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเทียนจี นามซ่างหยวนจื่อ”
“ที่แท้คือผู้อาวุโสซ่างหยวนจื่อ ขอถามได้หรือไม่ว่าโลกที่พวกผู้บำเพ็ญอาศัยอยู่เป็นเช่นไร?”
ซ่างหยวนจื่อพยักหน้า “เล่าให้ฟังสักหน่อยก็ไม่เป็นไร เมื่อหลายพันปีก่อน โลกแห่งการบำเพ็ญเกิดสงครามระหว่างเซียนกับมาร
การต่อสู้ครั้งนั้นดุเดือดแสนสาหัส ทั้งยังทำลายรากฐานของโลกนี้ พลังงานจึงเริ่มขาดแคลน
ผู้ทรงพลังที่รอดชีวิตใช้พลังวิเศษอันยิ่งใหญ่หลอมรวมผืนแผ่นดินที่แยกจากกัน ก่อเกิดเป็นโลกใบใหม่ แล้วซ่อนไว้ในจุดเชื่อมต่อมิติของโลกนี้
แม้พลังวิญญาณภายในจะไม่อุดมสมบูรณ์เหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังพอให้ผู้บำเพ็ญบางส่วนฝึกฝนได้ ทว่าหลายร้อยปีมานี้ พลังวิญญาณเริ่มอ่อนกำลังลง สำนักต่าง ๆ จึงเริ่มจำกัดจำนวนคนในสำนัก”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็ชี้ไปทางหอสดับสายลม
“ข้าเห็นเจ้ามาจากร้านแห่งนั้น ในร้านมีคนอยู่หลายคน ในจำนวนนั้นมีเด็กหญิงฝาแฝดคู่หนึ่ง พวกนางเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า?”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ฉินเฟิงจึงตอบว่า “พวกนางเป็นน้องสาวของข้า ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสถามถึงพวกนางด้วยเหตุใด?”
พูดจบเขาก็รีบโบกมือ “พวกนางยังเป็นเด็ก จะพากลับสำนักไปไม่ได้เด็ดขาดนะขอรับ”
ซ่างหยวนจื่อยิ้มพลางโบกมือ “ข้าไม่เคยรับศิษย์หญิง เจ้าวางใจได้”