วันหยุดปีใหม่อันแสนสุขสิ้นสุดลง ผู้คนกลับมาใช้ชีวิตวุ่นวายเหมือนเดิม
บ้านฉินเฟิงมีตัวสร้างความสุขเพิ่มขึ้นมาสามคน
เถาจื่อกับพวกนางไม่ไปจุดรับฝากขายอีกแล้ว หลังจากเรียนรู้วิชาบำเพ็ญ ทุกวันก็ฝึกฝนกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทางกรมกิจการพิเศษก็ไม่มีใครมารบกวนเขา
ทุกวันฉินเฟิงอยู่บ้านจิบชา ทำความเข้าใจตราประทับพลิกฟ้าบ้าง ดูข่าวสารภายนอกบ้าง หรือไม่ก็ออกไปเดินเล่นตามที่ต่าง ๆ
ช่วงแรกที่ทำความเข้าใจวิชา เขายังได้ประโยชน์อยู่บ้าง แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีความคืบหน้าอีก
เขาไม่รีบร้อน ค่อย ๆ สั่งสมไปทีละน้อย ราวกับหยดน้ำเซาะหิน
ฉินเฟิงนั่งจิบชาอยู่บนชั้นสองของหอสดับสายลม
เมื่อเห็นคนหลายคนเดินอยู่บนถนน เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
“พวกญี่ปุ่น”
เขายังสัมผัสได้ว่าคนหนึ่งในกลุ่มมีพลังงานพิเศษ มุมปากจึงยกขึ้น
นี่ไม่ใช่หน่วยกล้าตายที่เดินมาส่งถึงหน้าประตูหรอกหรือ
มองคนเหล่านั้นสำรวจของเก่าในร้านขายวัตถุโบราณแล้ว เขาก็ลูบคาง
จากนั้นสั่งให้นกตัวเล็ก ๆ ด้านนอกติดตามพวกเขา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในหัว เขายกชาขึ้นจิบก่อนรับสาย
“นายท่าน ผมถูกล้อมไว้แล้ว ข้างนอกมีแต่ตำรวจ”
ฉินเฟิงได้ยินโคจิมะพูดจึงตอบว่า “อืม บอกพวกเขาว่าอยากพบปรมาจารย์หยินหยางของประเทศเกาะ บอกไปว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังมีเรื่องจะคุยด้วย ขอพบเฉพาะคนระดับสูง ถ้าไม่ได้พบก็ไม่พูด”
“ครับ!”
โคจิมะวางสาย เดินไปนั่งคุกเข่าหลังโต๊ะเตี้ยแล้วเริ่มชงชา ตอนนี้เขาไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย
เขายินดีสละชีวิตเพื่อเทพผู้เป็นนาย
โอคาโมโตะ หัวหน้ากองสืบสวนมีสีหน้าตื่นเต้น “ดีมาก คราวนี้ดูสิว่าเขาจะหนีไปไหน บุกเข้าไป จับเป็น!”