ฉินเฟิงกลับมาถึงลานบ้านรวม พลางยิ้มทักทายเพื่อนบ้าน
“เสี่ยวฉิน นั่นชุดทำงานหรือ?”
พอเห็นเขาถือของมา ผู้คนก็พากันเข้ามารุมล้อม
“ใช่ครับ ผมไปทำงานที่โรงงานเหล็กกล้า เพิ่งได้ชุดมาวันนี้เอง”
“โรงงานเหล็กกล้าดีเลยนะ คนในลานบ้านเราหลายคนก็ทำงานที่นั่น จะได้ช่วยเหลือกัน”
เขาเดินกลับไปยังเรือนด้านหลังตลอดทาง
หลิวเจี๋ยอุ้มลูกคุยกับเพื่อนบ้านอยู่ พอเห็นเขากลับมาก็ทักทายอย่างยินดี
“เสี่ยวฉินกลับมาแล้ว ห้องเธอล็อกอยู่ ฉันว่าจะช่วยดูเตาให้ ถ้าไฟดับก็แวะมาที่บ้าน เอาถ่านไปคีบได้”
“ได้ครับ เดี๋ยวผมไปดูหน่อย”
ฉินเฟิงยิ้มรับ ก่อนเปิดประตูเข้าไปในห้อง
เห็นว่าไฟดับแล้ว เขาจึงหยิบถ่านแดงก้อนหนึ่งจากคลังมาเปลี่ยนแทน
หลิวเจี๋ยยังอุ้มลูกยืนอยู่ข้างนอก “เสี่ยวฉิน เธอไปทำงานที่โรงงานเหล็กกล้าแล้วหรือ?”
“ครับ เพิ่งเริ่มงานวันนี้เอง พี่หลิว เข้ามาข้างในก่อนสิครับ”
หลิวเจี๋ยเดินเข้ามาในห้อง อุ้มลูกนั่งลงบนเก้าอี้
“เธอทำงานอะไรที่นั่นหรือ?”
“อ้อ ทำงานจัดซื้อครับ”
ฉินเฟิงรินน้ำใส่แก้วแล้ววางลง
“วันนี้มีคนจากสำนักงานเขตมาหรือเปล่าครับ?”
หลิวเจี๋ยพยักหน้า “มาแล้วยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความสงบด้วย พวกเขาถามเพื่อนบ้านเรื่องหลี่จื้อหัว”
ฉินเฟิงพยักหน้า “ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วยังหาไม่เจอ แบบนี้ไม่ปกติเลย”
“นั่นสิ ครอบครัวตั้งสองครอบครัวจะหายตัวไปได้ยังไง ฉันว่าน่าจะหนีไปแล้ว”
“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นครับ?”
หลิวเจี๋ยลดเสียงลง “คนตั้งสิบกว่าคนจะซ่อนกันได้ง่าย ๆ ที่ไหน ใครจะมีฝีมือฆ่าคนได้โดยไม่มีใครรู้เรื่อง อย่างไรฉันก็คิดว่าพวกเขาต้องมีปัญหาแน่ ๆ”