ตู้เซี่ยงเป่ยรินชาให้ด้วยท่าทีเป็นกันเอง “นั่งก่อนสิ”
“ครับ”
“เสี่ยวฉิน งานของแผนกจัดซื้อเรามีไม่น้อยเลยนะ ทั้งงานจัดซื้อสิ่งของสำหรับดูแลสวัสดิการ แล้วยังมีงานจัดซื้อเนื้อสัตว์ด้วย ก่อนหน้านี้เคยทำงานคล้าย ๆ กันมาบ้างไหม?”
“หัวหน้าตู้ ผมเพิ่งกลับเข้าเมือง ก่อนหน้านี้อยู่แต่บนเขา เลยคุ้นเคยกับพวกนายพรานและชาวบ้านแถบภูเขา ถ้าต้องจัดซื้อของป่าหรือของจากภูเขา ผมลองดูได้ครับ”
ตู้เซี่ยงเป่ยมองเขาอย่างประหลาดใจ โรงงานแห่งนี้ต้องการของพวกนั้นอยู่แล้ว
แต่ไม่มีใครทำงานนี้สำเร็จได้
ตามปกติแค่ทำได้ครึ่งหนึ่งก็ถือว่ายากมากแล้ว
เพราะอย่างนั้นพนักงานจัดซื้อจึงไม่มีใครอยากรับงานนี้
ชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งเขาคิดว่ามีเบื้องหลังไม่ธรรมดา กลับจะมารับผิดชอบงานนี้เสียอย่างนั้น
“เสี่ยวฉิน งานนี้เหนื่อยเอาเรื่องนะ ฉันไม่ปิดบังหรอก ปกติพนักงานจัดซื้อทุกคนมีโควตางานนี้เหมือนกัน
แรก ๆ ให้รับผิดชอบกันเป็นรายคน แต่ไม่มีใครทำสำเร็จ สุดท้ายเลยต้องแบ่งกันทำ”
ฉินเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ผมไม่กลัวเหนื่อยหรอกครับ อยู่ชนบทผมก็ผ่านความลำบากมาแล้ว กลับมาแล้วจะมีอะไรให้กลัว แค่ต้องวิ่งไปหลายที่หน่อยเท่านั้นเอง”
ตู้เซี่ยงเป่ยยิ้มออกมา
อีกฝ่ายไม่ใช่คุณชายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างสุขสบายอย่างที่เขาคิด แต่เป็นคนหนุ่มที่ติดดินและเอาจริงเอาจัง
เด็กที่บ้านผู้นำระดับสูงเลี้ยงดูมาก็ควรเป็นแบบนี้แหละ
“ดี!”
เขาตบไหล่ฉินเฟิงด้วยสีหน้าพอใจ “เสี่ยวฉิน งั้นฉันไม่จัดคนมาสอนงานให้แล้ว ต่อไปนายรับผิดชอบงานนี้เลย
พนักงานจัดซื้อแต่ละคนมีโควตาเดือนละ 30 จิน ไก่ฟ้า กระต่ายป่า แล้วก็ถั่ววอลนัตภูเขานับรวมด้วย ของพวกนี้บางครั้งไม่มีคูปอง โรงงานเลยกำหนดราคาไว้แล้ว นายเอาของกลับมา ก็ลงบัญชีตามราคานั้นได้เลย