ฉินเฟิงกวาดตามองไปรอบ ๆ
เรือนหลักมี 5 ห้อง เรือนปีกตะวันออกและตะวันตกมีด้านละ 3 ห้อง ส่วนเรือนด้านหลังมีอีก 5 ห้อง
พื้นที่อยู่อาศัยรวมกว่า 600 ตารางเมตร แถมยังมีลานเล็ก ๆ อีกแห่ง ขนาดหลายร้อยตารางเมตร
นับว่าเป็นพื้นที่กว้างขวางพอตัว อยู่กันได้ทั้งครอบครัวหลายชั่วคน
“นี่คือบ้านของเราแล้วสินะ”
ฉินเฟิงยิ้ม ก่อนเดินออกไปล็อกประตูใหญ่
“คุณลุงหลิวคุยกันต่อเถอะครับ ผมจะไปตามช่างมาซ่อมบ้านสักหน่อย”
“ควรซ่อมจริง ๆ นั่นแหละ เสี่ยวเฟิง ตอนนี้เธอพักอยู่ที่ไหนล่ะ?”
“ใช่แล้ว ตอนนี้เหลือเธออยู่คนเดียว มีเรื่องอะไรก็บอกพวกเราได้นะ”
“ขอบคุณทุกคนครับ ผมเช่าห้องหนึ่งในเรือนสี่ประสานข้าง ๆ ไว้ รอจัดการทางนี้เรียบร้อยแล้วค่อยย้ายกลับมา”
หลังพูดคุยทักทายกันอยู่พักหนึ่ง ฉินเฟิงก็ไปตามที่อยู่จนพบเรือนสี่ประสานแห่งหนึ่ง
“หนุ่มน้อย มาหาใครหรือ?”
ชายชราคนหนึ่งเห็นเขาเดินมา จึงก้าวเข้ามาถาม
“คุณลุงครับ ผมมาหาช่างหลี่ที่อยู่ในเรือนนี้ บ้านผมมีส่วนที่ต้องซ่อมแซมครับ”
“อ้อ มาหาลุงหลี่นี่เอง ห้องนั้นแหละ”
“ขอบคุณครับคุณลุง”
ฉินเฟิงกล่าวขอบคุณ แล้วเดินไปยังเรือนปีกตะวันออก “ช่างหลี่อยู่บ้านไหมครับ?”
“ใครน่ะ?”
ชายชราผมขาวคนหนึ่งเดินออกมา
เมื่อเห็นเขาก็ถามว่า “ฉันเอง หนุ่มน้อยจะซ่อมบ้านหรือ?”
“สวัสดีครับช่างหลี่ หัวหน้าเฝิงจากสำนักงานเขตแนะนำมา บ้านผมไม่ได้อยู่มาหลายปีแล้ว เลยต้องซ่อมแซมสักหน่อยครับ”
“ได้สิ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาเครื่องมือ แล้วไปดูด้วยกัน”
พอได้ยินว่ามีงาน ชายชราก็ทิ้งคำพูดไว้แล้วหันกลับเข้าไปหยิบของ
ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมชายวัยกลางคนอีกคน
“นี่ลูกชายฉัน ช่างไม้หลี่ อายุฉันก็มากขึ้นทุกวัน ฝีมือเลยค่อย ๆ ถ่ายทอดให้เขาไปหมดแล้ว”