ผิงกั่วนั่งแทะเมล็ดแตงอยู่ข้าง ๆ พลางพูดว่า “ยังมาทำหน้าบึ้งใส่ฉันอีก พวกเราไม่สนพวกเธอหรอก”
ฉินเฟิงยิ้ม หยิบบุหรี่ที่วางอยู่ข้าง ๆ มาจุดหนึ่งมวน “อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องเร่ร่อนอยู่ข้างนอก ถ้าถูกคนไม่ดีหมายหัวขึ้นมา พวกเธอคงลำบากแน่”
อิงเถากินลูกอมพลางพูดว่า “หัวหน้าเฝิงจากสำนักงานเขตบอกว่า ถ้ามีงานว่างทีหลังจะจัดให้พวกเรา พี่ช่วยพูดให้พวกเราไปทำงานที่สำนักงานเขตได้ไหม”
เถาจื่อขยับเข้ามาใกล้ “ใช่ ๆ ถ้าเราได้ไปทำงานที่สำนักงานเขต คนที่บ้านจะได้ไม่กล้ารังแกเราอีก”
“ไม่มีตำแหน่งว่าง ต่อให้ได้ไปก็มีแต่ทำงานนอกระบบ เดี๋ยวฉันลองถามให้ แต่รับปากไม่ได้นะ”
“ลองถามดูก็พอ ถ้าไม่ได้ก็รอไปก่อน”
“ใช่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องหวาดระแวงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
“กริ๊ง ๆ~”
พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ ฉินเฟิงก็ลุกขึ้นไปรับสาย
“ใครครับ?”
“สหายฉินเฟิง ฉันเอง เรื่องในโรงงานจบแล้ว โทษของนายถูกยกเลิก ต่อไปก็กลับไปทำงานเหมือนเดิมได้”
“หัวหน้าฝ่าย แล้วคนอื่น ๆ ล่ะครับ?”
“พรุ่งนี้เจอกันแล้วค่อยคุย ครั้งนี้มีการเปลี่ยนแปลงใหญ่พอสมควร”
“ได้ครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะไปหาที่ห้องทำงาน”
ฉินเฟิงวางสาย คาดเดาว่าเฉินจื้อซินคงไม่ได้อย่างที่หวัง ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงไม่พูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้น
“พี่เฟิง เที่ยงนี้ที่บ้านมีอะไรกินบ้าง?”
“เที่ยงนี้กินข้าวบ้านเธอนี่แหละ”
ฉินเฟิงยิ้มแล้วเดินกลับไป “พวกเธอทำอาหารเป็นไหม?”
“เป็นสิ”
ฉินเฟิงเข้าไปในครัว หยิบเนื้อกับผักออกมานิดหน่อยแล้วกลับเข้าห้อง
“ดี ในครัวมีของอยู่ ทำกันให้หมดเลย”