พวกเถาจื่อยังอยากอ้อยอิ่งไม่ยอมกลับ แม้จะดึกแล้ว
สุดท้ายฉินเฟิงก็แจกเงินให้คนละ 10 หยวน แล้วส่งพวกเธอกลับไป
ทั้งสามคนซาบซึ้งใจจนยืนกรานว่าจะยอมมอบกายตอบแทน
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ไปโรงงานเหล็กกล้า
พอเจ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยเห็นเขามา ก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น
“คุณฉิน ฝ่ายจัดซื้อมาถึงแล้ว”
“มาแล้ว สูบบุหรี่ไหม”
ฉินเฟิงยิ้ม พลางโยนบุหรี่หนึ่งซองให้ แล้วโบกมือก่อนเดินเข้าไปด้านใน
คนงานคนอื่นเห็นว่าเขาคือเจ้าหน้าที่จัดซื้อคนนั้น ก็อดมองเขาเพิ่มอีกหลายครั้งไม่ได้
ตอนนี้ทุกคนต่างเดากันว่าเขาคงมีเส้นสายใหญ่โต
ไม่อย่างนั้นเพิ่งลงโทษให้เขาไปทำงานในโรงงาน หัวหน้าโรงงานก็เปลี่ยนคนเสียแล้ว
พอตู้เซี่ยงเป่ยเห็นเขามา ก็ลุกขึ้นรินน้ำให้หนึ่งแก้ว
“เสี่ยวฉิน เรื่องเมื่อวานทำเอาหลายคนคาดไม่ถึง หัวหน้าโรงงานหลี่ถูกพักงาน รองหัวหน้าโรงงานเฝิงที่ปกติไม่ค่อยแสดงตัวก็ขึ้นรักษาการแทน
“หัวหน้าโรงงานเฉินก็ถูกย้ายไปด้วย ไปเป็นเลขาธิการพรรคที่โรงงานมอเตอร์ ระดับตำแหน่งสูงขึ้นครึ่งขั้น
“เขาคุยกับฉันแล้ว อยากให้ฉันย้ายตามไปด้วย ส่วนตำแหน่งจะเป็นอะไรยังพูดยาก แต่ระดับก็น่าจะได้เลื่อนตามไปด้วย”
“ยินดีด้วยครับ หัวหน้าตู้ นี่เป็นเรื่องดีเลยนะครับ”
ตู้เซี่ยงเป่ยยิ้ม “ช่วยไม่ได้ รองหัวหน้าโรงงานคนใหม่ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นคนยังไง ถึงตอนนั้นถ้าเขาหาเรื่อง ฉันก็คงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน”
“หัวหน้าตู้ทำงานหนักและมั่นคง ใครจะอยู่ดี ๆ มาหาเรื่องคุณล่ะครับ แค่คุณไม่อยู่แล้ว ต่อไปผมก็คงไม่มีหลักให้ยึด”
“ความสามารถในการทำงานของนายไม่ต้องพูดถึงหรอก ไม่ว่าใครจะมาเป็นหัวหน้าแผนก ก็ไม่มีทางไม่ชอบนาย”