ฉินเฟิงเห็นทั้งสามคนตาเป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน จึงยิ้มบาง ๆ
“เพราะงั้นเรื่องนี้ต้องไปหาสำนักงานเขต ถึงครอบครัวพวกเธอจะไม่พอใจ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีที่ซุกหัวนอน”
เถาจื่อหันไปมองเพื่อนอีกสองคน ก่อนโบกมือเรียกพวกเธอออกไปคุยกันข้างนอก
ฉินเฟิงได้ยินทั้งสามหารือกันอยู่ด้านนอก ก็อดขำไม่ได้
คิดดูแล้วพวกเธอนี่กล้าหาญกันไม่น้อยจริง ๆ
หลังจากคุยกันเสร็จ ทั้งสามก็เดินกลับเข้ามา
“พวกเราตกลงกันแล้ว จะไปแจ้งเรื่องพวกเธอที่สำนักงานเขต”
“ได้ พวกเธออยู่ในเขตไหนล่ะ?”
“สำนักงานเขตหลิ่วเซี่ยงค่ะ”
พอฉินเฟิงได้ยินก็ลุกขึ้นยิ้ม “บังเอิญเลย ฉันคุ้นเคยกับที่นั่น เดี๋ยวพาไป”
“ดีจังเลย!”
เถาจื่อคล้องแขนเขาอย่างดีใจ “รีบไปกันเถอะ”
“ได้ แต่ปล่อยก่อนสิ ถ้ามีคนเห็นเข้าจะดูยังไง?”
“ฮิ ๆ ก็แค่บอกไปว่าคุณเป็นแฟนฉันก็ได้”
“ฝันไปเถอะ”
ฉินเฟิงเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ “ไปกันได้แล้ว”
“เจ็บนะ”
แอปเปิลยิ้มพลางขยับเข้ามาใกล้ “ฉันก็อยากลองบ้าง”
“ฉันด้วย”
ฉินเฟิงกลอกตา ก่อนยกมือเคาะหัวพวกเธอคนละที “พวกเธอนี่มันน่าจับมาสั่งสอนจริง ๆ”
แต่ในใจเขากลับรู้สึกดีไม่น้อย
เห็นทีการได้อยู่กับสาว ๆ แบบนี้จะทำให้คนอารมณ์ดีจริง ๆ
เขาพาทั้งสามเดินไปตามถนน พลางพูดคุยหัวเราะกันไปตลอดทาง
“คุณรู้จักคนที่นั่นจริง ๆ เหรอ?”
“วางใจเถอะ”
เดินไปได้ราวสิบกว่านาที ทั้งหมดก็มาถึงสำนักงานเขต
ฉินเฟิงเห็นทั้งสามยืนลังเล ไม่กล้าเข้าไป จึงบอกว่า “ฉันอยู่นี่ ตามมาเถอะ”
พอสวีเชียนเห็นเขามาก็ลุกขึ้นด้วยความยินดี “ฉินเฟิง นายมาทำอะไรที่นี่?”
“พี่เฝิงอยู่ไหมครับ?”