ฉินเฟิงจัดการคนเสร็จแล้วก็หันไปพูดกับทุกคน
“พวกคุณก็เห็นแล้วนี่ หัวหน้าแผนกเองก็ไม่ใช่นักบุญ โดนด่าก็ลงมือกับผมเหมือนกัน เพราะงั้นที่ผมลงมือก็ไม่ผิดอะไร”
ซุนหลางตะลึงจนพูดไม่ออก “คุณ...คุณ...”
“ผมทำไม? นี่คุณชอบโดนด่าหรือไง มีคนด่าคุณ ผมก็ช่วยออกหน้าให้ เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้วว่าเขายังหันมาด่าผมอีก
แต่แทนที่คุณจะยืนอยู่ข้างความถูกต้อง กลับไปเข้าข้างคนที่ด่าคุณเสียอย่างนั้น ผมนึกว่าคุณเป็นนักบุญผู้เที่ยงธรรม ที่แท้พอโดนด่าเข้าบ้างก็รู้จักตอบโต้เหมือนกันนี่”
ฉินเฟิงพูดจบก็โบกมือ “บอกไว้ก่อนนะ ต่อให้เรื่องไปถึงไหนผมก็มีเหตุผลรองรับ อย่างมากก็ไปโรงพักกัน วันนี้ผมไม่เอางานนี้แล้ว แต่จะลากคุณลงจากตำแหน่งไปด้วย”
ซุนหลางสะดุ้งวาบ คราวนี้ถึงได้สติ
โรงงานเพิ่งเปลี่ยนผู้อำนวยการไปสองคนเพราะคนตรงหน้าคนนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังถูกย้ายมาจากที่อื่น
ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมาอีก แค่คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้แล้วว่าเขาคงไม่มีทางได้ดีแน่
“สหายฉินเฟิง ใจเย็นก่อน เมื่อกี้ผมพูดไม่ชัดเอง คุณวางใจได้ เรื่องนี้ผมจะให้ความเป็นธรรมกับคุณแน่นอน”
พูดจบก็ไม่สนใจความเจ็บบนหน้า หันไปมองพนักงานจัดซื้อที่นอนอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา
“กล้าลับหลังมาด่าผู้บังคับบัญชา ลงโทษให้ไปฝึกงานที่แผนกผลิตสามเดือน ถึงตอนนั้นค่อยดูผลงาน ถ้ายังไม่ได้เรื่อง ก็อย่ากลับมาอีกตลอดชีวิต!”
ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นหน้าซีดเผือด
“หัวหน้าแผนก ผมเป็นฝ่ายถูกทำร้าย ทั้งหมดเป็นเพราะเขา...”
“หุบปาก! พูดอีกคำเดียว ปีนี้ก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว”