ซุนหลางกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นฉินเฟิงขี่จักรยานจากไปแล้ว
หยิบบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาจุดสูบหนึ่งมวน
จากนั้นก็หยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา
ในเอกสารมีจำนวนเจ้าหน้าที่จัดซื้อ รายละเอียดงานที่รับผิดชอบ และผลงานของเดือนที่แล้ว
เขาสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ
หยิบปากกาขึ้นมาเขียนลงบนสมุด
ฉินเฟิงขี่จักรยานมาถึงโรงน้ำชา
จอดจักรยานให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าไป
โรงน้ำชามีเพียงชั้นเดียว มีโต๊ะสี่เหลี่ยมกว่ายี่สิบตัว ตรงกลางเป็นเวทีเล็ก ๆ ขณะนี้มีนักแสดงกำลังเล่นตลกคู่
เขาเดินไปนั่งตรงมุมห้อง
พนักงานนำชากับของว่างมาให้ รับเงินแล้วก็หันหลังเดินจากไป
ฉินเฟิงกวาดตามองลูกค้าในร้านรอบหนึ่ง ก่อนรินชาให้ตัวเอง
“ได้ยินว่าเมื่อคืนตลาดมืดทางตะวันตกของเมืองโดนกวาดล้าง”
“ฉันรู้ คนในลานบ้านฉันโดนจับไปคนหนึ่ง ไม่ได้ซื้อไม่ได้ขาย แค่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความสงบล้อมจับ เช้านี้ที่บ้านยังต้องเอาเงินไปไถ่ตัวกลับมาเลย”
“โธ่ ซวยจริง ๆ ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง แค่ไปมุงดูงั้นเหรอ?”
“เฮ้อ ก็ไม่เจอคนถูกใจน่ะสิ”
“ว่าแต่เหล่าจางไม่มาหรือ?”
“อย่าพูดถึงเลย เดี๋ยวนี้พวกหนุ่ม ๆ บนถนนไม่ธรรมดาแล้ว เหล่าจางเห็นกลุ่มวัยรุ่นล้อมเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ ก็เลยพูดเข้าข้างความถูกต้อง สุดท้ายตอนนี้ยังนอนอยู่โรงพยาบาลเลย”
“โห ทำตัวไร้กฎหมายกันเกินไปแล้วมั้ง”
“พวกนั้นเป็นหนุ่มฉกรรจ์ทั้งนั้น พอรุมเข้ามา ใครเป็นคนลงมือก็ไม่รู้แล้ว ได้แต่ยอมซวยไป”
“ถ้าอย่างนี้ ต่อไปใครจะกล้ายุ่งเรื่องชาวบ้านอีก?”