ฉินเฟิงไม่ได้โง่ หน่วยรักษาความปลอดภัยเป็นฝ่ายกำลังของโรงงาน
ขอแค่ยืนอยู่ข้างเขา ก็ยังมีทางตอบโต้ได้
ต่อให้ผู้อำนวยการโรงงานกับพวกเปิดไพ่กันตรง ๆ
อวี๋จี้หยางก็ยังกล้ายืนข้างเขา
เขาสูบบุหรี่ไปอึกหนึ่งแล้วพูดว่า “พี่อวี๋ ผมก็ไม่อยู่ต่อแล้ว กลับไปดูหน่อยดีกว่า”
“น้องชาย พี่รู้จักร้านเหล้าเล็ก ๆ ร้านหนึ่งไม่เลวเลย โดยเฉพาะบะหมี่ราดซอสถั่วหมักที่นั่น รสชาติเด็ดมาก คืนนี้ไปดื่มกันสักหน่อยไหม?”
“เอาสิ ผมยังไม่เคยไปเลย เจอกันหลังเลิกงาน”
“ได้เลย เดี๋ยวพาไป รับรองว่าชอบ”
อวี๋จี้หยางเดินไปส่งฉินเฟิง ก่อนเรียกหัวหน้าหมวดหลายคนไปที่ห้องของตน
“หัวหน้าครับ มีอะไรหรือ?”
“นั่นสิครับ”
อวี๋จี้หยางหยิบบุหรี่ออกมาแจก “เรื่องในโรงงานทุกคนรู้กันแล้วใช่ไหม?”
“จะไม่รู้ได้ยังไงครับ ฉินจัดซื้อใจถึงจริง ๆ”
“ใช่ ตอนนี้เรื่องแพร่ไปทั่วโรงงานแล้ว แม้แต่คำพูดของเขาก็ลือกันไปด้วย ฟังแล้วเลือดลมพลุ่งพล่านดีเหมือนกัน”
อวี๋จี้หยางพยักหน้า “คืนนี้พี่นัดน้องฉินเฟิงไปดื่มที่ร้านเหล้าเล็ก ๆ พี่ขอแสดงจุดยืนไว้ตรงนี้ ต่อให้ผู้อำนวยการโรงงานออกคำสั่ง พี่ก็จะอยู่ข้างเขา ใครจะไปด้วยกันก็ไปรวมตัวกันที่หน้าโรงงานหลังเลิกงาน เอาละ กลับไปได้”
หัวหน้าหมวดหลายคนมองหน้ากัน
“ผมไปครับ”
“นับผมด้วยแน่นอน”
ทุกคนเคยเป็นทหารมาก่อน จึงเกลียดชังความอยุติธรรมที่สุด เวลานี้ไม่มีใครถอยสักคน
อวี๋จี้หยางยิ้มกว้าง “ดี! พี่ไม่ผิดหวังจริง ๆ กลับไปช่วยกันปรับความเข้าใจกับลูกน้องข้างล่างด้วย เราจะปล่อยให้พี่น้องของตัวเองถูกรังแกไม่ได้”
“เข้าใจแล้วครับ”
“หัวหน้าครับ ทางหัวหน้ารองหวังก็ต้องระวังไว้นะครับ”