พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปสองวัน
ฉินเฟิงเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ได้จากการเช็กอิน เป็นชุดจงซานตัวใหม่เอี่ยมทั้งชุด พร้อมรองเท้าหนังหนึ่งคู่
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ล็อกประตูแล้วออกจากบ้าน
หลิวเจี๋ยเห็นเขาออกมา จึงถามว่า “เสี่ยวฉินจะออกไปข้างนอกหรือ?”
“ออกไปธุระหน่อยครับ”
ฉินเฟิงยิ้ม ก่อนเดินออกไป
สองวันนี้หลิวเจี๋ยทำหน้าที่เป็นที่ระบายอารมณ์ให้เขาอยู่ไม่น้อย เขาจึงพอใจมาก
คนในลานบ้านพอเห็นเขาก็พากันต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“เสี่ยวฉินจะออกไปข้างนอกหรือ?”
“ครับ”
“ว่าง ๆ ก็แวะมาที่บ้านนะเสี่ยวฉิน”
“ได้ครับ”
เขาตอบรับทุกคนไปตามมารยาท
หลิวชิวหลานเห็นเขาออกไป แววตาก็เต็มไปด้วยนัยบางอย่าง
ฉินเฟิงเดินยิ้มแย้มไปตามทาง มุ่งหน้าไปยังโรงงานเหล็กกล้า
ฝูงจักรยานบนถนนเคลื่อนผ่านไปอย่างเร่งรีบ
ในลานบ้านมีคนทำงานที่โรงงานเหล็กกล้าอยู่ไม่น้อย พอเห็นเขาเดินไปทางเดียวกันก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“พี่เฟิง จะไปโรงงานเหล็กกล้าหรือ?”
“ใช่ครับ เบื้องบนจัดให้ไปทำงานเป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อ”
“โห ดีเลย! ต่อไปมีเรื่องอะไรในโรงงานก็บอกกันได้นะ”
คนอื่น ๆ ก็ยิ้มพลางตบอกยืนยัน
“ใช่ พวกเราอยู่ลานบ้านเดียวกัน มีเรื่องอะไรก็เรียกได้เลย”
“ได้ครับ ถ้ามีเรื่องอะไร ผมไม่เกรงใจแน่”
ไม่นานก็เดินทางมาถึงโรงงานเหล็กกล้า
ฉินเฟิงเห็นเจ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยกำลังเข้าเวรอยู่ตรงประตูใหญ่ จึงพยักหน้าให้คนอื่น ๆ ก่อนเดินเข้าไป
“สวัสดีครับ ผมมารายงานตัว”
ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หัวแถวได้ยินดังนั้นก็พิจารณาเขา “ขอดูเอกสารหน่อย”