พนักงานโรงงานเหล็กกล้าพากันมามุงดูอยู่ไม่ไกล
“เฮ้ ทำไมไม่เปลี่ยนเป็นงานดูตัวไปเลยล่ะ”
“ฮ่า ๆ อย่าว่าแต่ละคนสิ สวยกันทั้งนั้นเลย”
ภายในห้องประชุม
เฝิงเฉาฮุยยกมือนวดขมับ “วันนี้หัวหน้าสถานีเหยียนจากสถานีรับรองโทรมาบอกว่า ขาดพนักงานอยู่ 20 ตำแหน่ง ให้พวกเราจัดการให้เรียบร้อย
โธ่เอ๊ย ยังตกลงกันไม่ทันไร ข้างนอกก็วุ่นวายกันแล้ว พวกคุณลองออกความเห็นกันหน่อย”
ตู้หยุนเฟยยิ้มบาง ๆ “ตอนนี้สวัสดิการฝั่งสถานีรับรองดี คนก็เลยอยากไปกันหมด แต่ก่อนตอนที่ไม่ดี ทุกคนกลับอยากย้ายออก
รีบจัดสรรโควตาให้เรียบร้อยเถอะ ถึงตอนนั้นก็ให้คนไปประกาศ แค่นั้นก็จบ”
ฟางเจิ้ง รองผู้อำนวยการโรงงานพยักหน้า “ใช่ วันนี้จัดการให้เสร็จ จะได้ไม่ให้คนพากันวุ่นวายอีก”
“แล้วจะแบ่งโควตากันยังไง?”
ตู้หยุนเฟยตอบทันที “ผมขอสองตำแหน่งก็พอ”
“ทางผมต้องการสามตำแหน่ง”
โควตา 20 ตำแหน่งถูกแบ่งกันจนหมดเกลี้ยงในห้องประชุม
เกาสวี่ หัวหน้าแผนกบุคคล เดินเอามือไพล่หลังไปที่ประตูใหญ่
อวี๋จี้หยางตะโกนว่า “เงียบกันหน่อย หัวหน้าเกาจากแผนกบุคคลมาแล้ว”
เกาสวี่กระแอมหนึ่งที “เรื่องรับคนเข้าทำงาน โรงงานมีระเบียบของโรงงาน ไม่ใช่ว่าพวกคุณมาก่อเรื่องแล้วจะได้ตามต้องการ
ไม่อย่างนั้นต่อไปคนอื่นก็ต้องหางานเหมือนกัน แล้วพากันมาก่อเรื่องแบบพวกคุณ สุดท้ายจะกลายเป็นอย่างไรกันล่ะ
ทุกคนกลับไปก่อน สถานีรับรองเป็นหน่วยงานในสังกัดโรงงาน เรื่องงานย่อมต้องให้โรงงานจัดสรร รอให้ผู้บริหารหารือกันเสร็จแล้วจะติดประกาศไว้ เอาตามนี้”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
พวกผู้หญิงไม่ยอม
“แล้วพวกเราต้องรอถึงเมื่อไหร่?”