หลิวหลานเงยหน้ามองชายตรงหน้า ภาพเหตุการณ์เรื่องที่เคยขอให้เขาช่วยมีลูกผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
“บ้านอยู่ไม่ไกล”
ฉินเฟิงกลอกตา “ขึ้นรถมา ฉันไปส่ง”
หลิวหลานส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ตัวฉันสกปรก”
“อย่าพูดมาก ขึ้นมา”
“อ้อ”
หลิวหลานรับคำเสียงเบาเหมือนคนกำลังน้อยใจ แล้วเชื่อฟังขึ้นไปนั่งบนเบาะหลัง
“บอกทางมา”
ฉินเฟิงปั่นจักรยานเลี้ยวผ่านตรอกหลายแห่ง ก่อนจะมาถึงลานบ้านรวมแห่งหนึ่ง
“อยู่ข้างในนี่แหละ”
“ไปกัน”
ผู้คนที่กำลังนั่งรับลมเย็นอยู่ในตรอกมองพวกเขา
“นั่นญาติของเสี่ยวหลานหรือเปล่า?”
“ไม่รู้จัก”
ฉินเฟิงเข็นจักรยานเข้าไปจนถึงลานชั้นกลาง วางจักรยานลงข้างเรือนฝั่งตะวันออก
“เข้ามา...เข้ามาก่อนสิ”
หลิวหลานประหม่าไปหมด เธอไม่คิดว่าจะได้พบฉินเฟิงอีก ทั้งยังฝันถึงเขาอยู่บ่อยครั้ง
ในใจก็หวังเหลือเกินว่าจะได้พบเขาอีกสักครั้ง
วันนี้กลับถูกเขาเห็นตอนที่ตัวเองตกต่ำที่สุด ทำให้เธอไม่รู้จะวางตัวอย่างไร
“แค่ก ๆ~ เสี่ยวหลานกลับมาแล้วหรือ?”
“คุณย่า หนูเองค่ะ เพื่อนที่รู้จักตอนลงชนบทมาหา”
หลิวหลานขานรับแล้วเดินเข้าไปในห้อง
“ฉินเฟิง นั่งก่อนนะ ฉันเข้าไปดูข้างในหน่อย”
“ฉันไปด้วย”
ภายในบ้านมีข้าวของเรียบง่ายมาก มีห้องสองห้อง แบ่งเป็นห้องนอนสองห้อง ส่วนด้านนอกเป็นที่ทำครัว
ในบ้านมีกลิ่นยาจีนอบอวล
หญิงชราร่างผอมคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง
พอเห็นฉินเฟิง ดวงตาของนางก็เป็นประกาย พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง “พ่อหนุ่ม มานั่งก่อนเร็ว”