ฉินเฟิงนั่งยิ้มอยู่บนเก้าอี้ “จะกังวลไปทำไม แค่แบ่งจำนวนคนที่ต้องการให้เรียบร้อยก็จบแล้ว”
เหยียนหนิงทำหน้าอ่อนใจ “ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ แม้แต่คนในแผนกก็ยังมีคนฝากฝังมา”
“มาช่วยคุณหนูใหญ่ ยังจะจัดการไม่ได้อีกหรือ?”
“ถึงอย่างนั้นก็ต้องหาทางแก้สิ”
ฉินเฟิงหยิบบุหรี่ออกมา เคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ “ยกโควตาให้ผู้อำนวยการโรงงานไปเลย ส่วนที่เหลือไม่ต้องยุ่ง ให้เขาจัดสรรแล้วส่งคนมาให้ก็จบ”
“ทำอย่างนี้ได้จริงเหรอ?”
ฉินเฟิงจุดบุหรี่ “ทำไมจะไม่ได้ ต่อให้แบ่งสถานรับรองแขกออกมา ที่นั่นก็ยังเป็นของโรงงานเหล็กกล้า ให้ผู้อำนวยการเฝิงจัดการก็ไม่เห็นมีปัญหา”
“ได้ ฉันโทรหาเขาเดี๋ยวนี้เลย”
เฝิงหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรออกทันที
“ผู้อำนวยการเฝิงคะ ฉันเหยียนหนิงจากสถานรับรองแขกค่ะ”
“ใช่ค่ะ ตอนนี้คนที่สถานรับรองแขกยังไม่พอ ขาดอีก 20 คน รบกวนช่วยจัดการให้หน่อยนะคะ ขอแค่มีคุณสมบัติตรงตามที่เราต้องการก็พอค่ะ”
เฝิงหนิงพูดจบก็วางสาย แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
เธอยิ้มหวานให้ชายหนุ่มตรงหน้า “รู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก ฉันจะกังวลไปทำไมกัน”
“ไม่ได้ขาด 25 คนหรอกหรือ ยังมีคนที่คุณต้องจัดการให้อีกเหรอ?”
เฝิงหนิงยิ้มพลางมองเขา “ฉันให้โควตาคุณ 5 คน วันนี้จัดการให้ 3 คน พรุ่งนี้ใครจะมาหาคุณอีกก็ไม่รู้”
“ได้ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว เก็บไว้ป้องกันตัวสัก 2 คน”
“ฮ่า ๆ คุณนี่พูดจาหยอกล้อเก่งจริง”
ฉินเฟิงลุกขึ้น “เดี๋ยวที่นี่คงวุ่นวายน่าดู ฉันไปก่อนล่ะ”
เขากลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
หลิวหลานชงชาเสร็จแล้วยืนอยู่ในห้อง “หัวหน้า ชากำลังดื่มอร่อยพอดีค่ะ”