เฉินต้าจวินตบโต๊ะดังปัง “พวกเราจะไปร้องเรียนแก!”
หวังต้าลู่ทำหน้าเบื่อหน่าย “จะไปร้องเรียนฉันเรื่องอะไร? ตัวเองสะอาดหมดจดหรือเปล่า ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรือไง”
พูดจบก็กวาดตามองลูกค้าในร้านเหล้าด้วยท่าทางน่าเกรงขาม
“สมกับเป็นหัวหน้าหวัง วางอำนาจใหญ่โตจริง ๆ นะ”
ผู้คนหันไปมองตามเสียง เห็นคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะตรงมุมร้าน หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มที่กำลังยิ้มมองอยู่
พอหวังต้าลู่เห็นว่าเป็นใคร ก็พลันนึกถึงเรื่องไม่สบอารมณ์เมื่อช่วงตรุษจีนขึ้นมา
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยิ้ม เดินเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า “บังเอิญจังเลย สหายฉินเฟิงก็อยู่ที่นี่ด้วย”
“ใช่ วันนี้เลิกงานแล้วเลยมากินดื่มกับเพื่อนสักหน่อย”
พูดจบฉินเฟิงก็มองไปทางประตู “ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เห็นว่าหัวหน้าหวังจัดการคดีกันยังไง”
“โธ่ คนพวกนี้มั่วสุมก่อเรื่องกันทั้งวัน ถ้าไม่พากลับไปสั่งสอนสักหน่อยก็คงไม่เข็ด”
ฉินเฟิงยิ้ม “หัวหน้าหวัง คนที่อยู่หน้าประตูวันนี้ก็มาดื่มเหล้ากันจริง ๆ นะ พวกเขาคงไม่ใช่พวกเดียวกับที่ไปก่อเรื่องข้างนอก ปล่อยพวกเขาไปสักครั้งได้ไหม”
หวังต้าลู่รู้สึกเอือมระอาอยู่ในใจ
เขาทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะพยักหน้า “ได้ วันนี้มีนายอยู่ด้วย งั้นก็ปล่อยพวกเขาไปสักครั้ง”
พูดจบก็โบกมือ “ปล่อยไปเถอะ”
เฉินต้าจวินกับพวกถูกใส่กุญแจมือไปแล้ว ตอนแรกนึกว่าคงต้องเข้าไปนอนในห้องขังหนึ่งคืน
คราวนี้ฉินเฟิงถึงค่อยลุกขึ้น หยิบบุหรี่ออกมายื่นให้หนึ่งมวน “พวกคุณทำงานกันเหนื่อยไม่น้อย ผมไม่รบกวนเวลาทำงานแล้ว”
หวังต้าลู่เหลือบเห็นซองบุหรี่ ดวงตาก็ไหววูบ เขารับบุหรี่มาด้วยสองมือ “เป็นหน้าที่ของพวกเราน่ะ งั้นก็ไม่รบกวนพวกคุณดื่มกันแล้ว วันหลังผมเลี้ยงสักโต๊ะ”