ฉือหลีนึกขึ้นได้ในภายหลังว่า กานโจ้วเยว่เคยเอ่ยไว้ว่าเธอหางานพิเศษที่ร้านขนมหวานแห่งใหม่
ผู้ชมในไลฟ์ของหัวเซี่ยตื่นตะลึงอีกครั้ง
[!!!!!]
[ปฏิบัติการต่อเนื่องนี้ ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว]
[จนด้วยวาทะ! สุดยอดคำเดียวอยู่ยงคงกระพัน!]
[พูดจริงเถอะ ขั้นตอนพวกนี้ล้วนอันตรายเกินไป ผู้ถูกเลือกของเราตราบใดที่ละเลยจุดไหนไป ก็จะติดกับดักอันแยบยลของอสุรกาย!]
[ฉือหลีประเมินแผนของอสุรกายล่วงหน้า ไม่ผิดแม้แต่ก้าวเดียว!]
[หัวเซี่ยผลิตไอดอลอัจฉริยะไอคิวสูง!]
[บากายาโร่! นี่เพิ่งเริ่ม พวกแกชาวหัวเซี่ยดีใจเร็วเกินไปแล้ว! ไม่ใช่แค่อาศัยว่าเข้าใจภูมิหลังของกฎปีศาจนี้ดีหรอกหรือ? พอออกจากกฎปีศาจนี้แล้ว พวกแกก็จบเห่!]
[อ้าวเหรอ ฉันนึกว่าใคร ที่แท้ก็วิญญาณทหารผีของพวกผีญี่ปุ่นนี่เอง... อย่างน้อยเราก็มีโอกาสผ่านกฎปีศาจนี้ พวกแกไปภาวนาอย่าให้กฎปีศาจลงที่แผ่นดินเท่าขี้มูกพวกแกก่อนเถอะ!]
ชาวเน็ตซากุระที่อดไม่ได้โผล่มาคอมเมนต์ เกือบถูกฝีมือเหน็บแนมของชาวเน็ตหัวเซี่ยทำเอาจมูกเบี้ยวด้วยความโกรธ
กานโจ้วเยว่ยังไม่ฟื้น
แต่ส่วนสูงและน้ำหนักของเธอนั้นเล็กจิ๋วที่สุดในห้อง
ถ้าเป็นแพวังซองตัวสูงใหญ่ที่นอนอยู่ตรงนี้
ฉือหลีกะประมาณว่าตนคงต้องตัดใจทิ้งไป
ฉือหลีคล้องแขนทั้งสองข้างของกานโจ้วเยว่พาดบ่า ย่อขา ออกแรงเล็กน้อยแล้วอุ้มเธอขึ้นหลัง มืออีกข้างถือเค้ก