พออารมณ์ตื่นเต้นผ่านพ้นไป สีหน้าของต้าหลิวกับภรรยาก็ดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาและคิ้วเต็มไปด้วยความยินดีปนกระวนกระวายที่ปิดไม่มิด ทั้งคู่เฝ้ารอข่าวจากหนิงจิ่นอู่แทบไม่ไหว
“ต้าหลิว เดี๋ยวรีบไปตัดผมหน่อยนะ กลับมาแล้วก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อย ดูกระฉับกระเฉงหน่อย” เตี้ยวชีมองต้าหลิวพลางพูด
ต้าหลิวพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “เด็กคนนั้นอย่างเสี่ยวอู่เป็นคนรอบคอบ ถ้าเรื่องยังไม่มีความคืบหน้า เขาคงไม่บอกพวกเราหรอก กลัวพวกเราดีใจเก้อ”
เตี้ยวชีพยักหน้ารัว “ใช่ ๆ”
หลี่จินหมินก็พูดแทรกขึ้นมา “จริงด้วย ที่จริงตั้งแต่ปีที่แล้ว ตอนพวกคุณเพิ่งได้ที่อยู่แล้วเริ่มตามหา พวกเราก็ได้รับโทรศัพท์จากเขา เขาก็คิดแบบนี้แหละ เขาจะตามหาให้ก่อน แล้วค่อยบอกพวกคุณเมื่อมีความคืบหน้า”
เตี้ยวชีนั่งไม่ติด ลุกขึ้นทำท่าจะเดินไปบ้านข้าง ๆ “ฉันต้องรีบกลับไปจัดบ้านแล้ว ลูกชายฉันหงซิงกำลังจะกลับมา ห้องที่เขาเคยอยู่ก็ยังอยู่ ผ้าห่มต้องเอาไปตากแดดเสียหน่อย”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็หันมาบอกทุกคน “อย่าเพิ่งเอาเรื่องนี้ไปพูดที่ไหนนะ แค่พวกเรารู้กันก็พอ”
ในใจเธอ เรื่องนี้ก็เหมือนการตั้งท้อง ถ้ายังไม่คลอดก็พูดออกไปไม่ได้ กลัวจะมีคนคิดร้าย
จางหรงอิงดึงเธอไว้ “รีบอะไรนักหนา ไม่ต้องรีบหรอก”
เตี้ยวชีถูกดึงให้นั่งลง ความยินดียังไม่ทันจาง ความกังวลก็แทรกขึ้นมาเงียบ ๆ “เสี่ยวอู่ก็ไม่ได้บอกเหมือนกัน ไม่รู้ว่าหงซิงเป็นยังไงบ้างตลอดหลายปีมานี้ ไม่รู้ว่าต้องลำบากมาหรือเปล่า...”
ต้าหลิวยื่นมือไปตบมือภรรยาเบา ๆ น้ำเสียงปลอบโยน “ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่กลับมาอย่างปลอดภัย เรื่องอื่น...”
เขาพูดพลางยกมือตบอกผอมแห้งของตัวเองสองที “ร่างกายฉันยังไหว ยังช่วยเขาได้ ขอแค่เขากลับมาอย่างปลอดภัย ไม่ว่าจะเป็นยังไงฉันก็ยอมรับได้ ไม่เป็นไร ยังมีฉันอยู่ทั้งคน”