“เสี่ยวอู่?” น้ำเสียงของจางหรงอิงเต็มไปด้วยความยินดีเช่นกัน
ติดต่อกับอีกฝ่ายมาได้ปีกว่าแล้ว แต่หลี่จินหมินแทบไม่เคยโทรมาเลย นอกจากบางครั้งที่เธออดไม่ได้ ต้องโทรไปถามว่ามีข่าวหรือยัง
มีแค่ช่วงตรุษจีนที่เขาโทรมาทักทายหนึ่งครั้ง พร้อมเล่าความคืบหน้าทางนั้นให้ฟัง
ครั้งแรกคือหลังเห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ ครั้งที่สองโทรมาช่วงตรุษจีน และนี่เป็นครั้งที่สาม
“เสี่ยวอู่ มีข่าวแล้วใช่ไหม?” จางหรงอิงถามอย่างร้อนใจ
สภาพของต้าหลิวเป็นแบบนั้น หากไม่หาเรื่องให้เขามีความหวังไว้บ้าง จางหรงอิงก็กลัวว่าเขาจะทนต่อไปไม่ไหว ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอคงไม่เล่าเรื่องที่หนิงจิ่นอู่ยังไม่มีเบาะแสอะไรให้เขาฟังก่อน
เสียงของหนิงจิ่นอู่จากปลายสายฟังดูหอบเล็กน้อย
“มีครับ แต่ยังยืนยันไม่ได้ทั้งหมด ต้องรอให้ผมเจอตัวก่อนค่อยว่ากัน”
ระหว่างที่พูด เตี้ยวชีกับต้าหลิวที่หลังค่อมงองุ้มก็รีบเดินเข้ามา พอเพิ่งก้าวผ่านประตูก็ได้ยินจางหรงอิงเรียก “เสี่ยวอู่” ดวงตาขุ่นมัวของต้าหลิวเบิกกว้างทันที แววตาที่เคยหม่นหมองพลันเปล่งประกายขึ้นมา
อารมณ์ยากจะบรรยายถาโถมขึ้นในใจ ทั้งสองสามีภรรยาไม่กล้าส่งเสียง แม้แต่ลมหายใจก็ยังเบาลงมาก พวกเขารีบเดินไปข้างจางหรงอิง จ้องโทรศัพท์ในมือเธอเขม็ง
จางหรงอิงเหลือบมองต้าหลิวที่เฝ้ารอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เขาผอมมาก ตัวก็เตี้ย ทั้งยังออกไปต่างถิ่นพร้อมลากรถเข็นอยู่เสมอ หลังจึงค่อมงออย่างหนัก