วันที่ 7 พฤษภาคม ห้าวันหลังจากหนิงจิ่นอู่โทรศัพท์มา
สองสามีภรรยาต้าหลิวกระวนกระวายนั่งไม่ติด ในที่สุดก็ได้รับโทรศัพท์จากทางนั้นอีกครั้ง
จางหรงอิงเป็นคนรับสาย หนิงจิ่นอู่พูดมาจากปลายสายว่า “คุณป้าครับ ให้ป้าเจ็ดกับคนอื่น ๆ มาที่โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งเชียนถังเลยนะครับ เอาเงินมาด้วย
อ้อ พี่หงซิงไม่เป็นไรครับ บอกพวกเขาไม่ต้องเป็นห่วงจนเกินไป”
แม้อีกฝ่ายจะบอกว่าหงซิงไม่เป็นไร แต่พอเตี้ยวชีได้ยินข่าวก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง สองสามีภรรยาลนลานจนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
พวกเขาไม่เคยเห็นโลกกว้าง แต่ก็รู้จากปากจางหรงอิงกับสามีว่า เชียนถังเป็นสถานีเปลี่ยนขบวนรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ และมีโรงพยาบาลขนาดใหญ่ของมณฑลอยู่ที่นั่น
สองสามีภรรยาไม่เคยไปเชียนถังมาก่อน พอดีจางหรงอิงใกล้ถึงกำหนดไปตรวจบัญชีที่เชียนถังอยู่แล้ว จึงโทรหาหลี่เป่าจวิน ให้เขาหาเวลากลับมารับคนไปด้วย
เมื่อถึงเชียนถัง เตี้ยวชีก็คว้าแขนจางหรงอิงไว้แน่น ตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ จางหรงอิงเห็นท่าทางของเธอแล้วก็อยากรู้เรื่องขึ้นมา จึงยืนกรานว่าจะไปโรงพยาบาลด้วย
แปดปีผ่านไป จางหรงอิงได้พบหนิงจิ่นอู่อีกครั้ง เด็กหนุ่มสดใสที่ครั้งหนึ่งไม่ยอมก้มหัวให้ผู้มีอำนาจ บัดนี้เติบโตเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งและดูมีชีวิตชีวา
“คุณป้าจาง ป้าเจ็ด คุณลุงต้าหลิว” เขาเอ่ยทักทายจางหรงอิงกับคนอื่น ๆ ก่อน
ใบหน้าคมคายสะอาดตา น้ำเสียงนุ่มนวล สุขุมไม่โอ้อวด แฝงความสงบนิ่งและหนักแน่นที่หาได้ยากในคนวัยเดียวกัน
“เสี่ยวอู่ เสี่ยวอู่เอ๊ย” เตี้ยวชีคว้ามือเขาไว้ เดิมทีเธอควรพูดคุยถามไถ่กันสักสองสามคำก่อน แต่ตอนนี้รอไม่ไหวแล้ว สายตาร้อนรนของเธอมองเลยหนิงจิ่นอู่ไปด้านหลัง ราวกับกำลังหาใครบางคน