หลี่จินหมินเดิมทียังเป็นห่วงว่าจางหรงอิงจะเป็นอะไรหรือเปล่า พอเห็นเธอกินข้าวตุ้ย ๆ ถึงได้วางใจ
ย่าหลี่คีบหมูสามชั้นตุ๋นเปื่อยนุ่มใส่ปาก พลางพูดว่า “ลูกคนรอง เมื่อกี้น่าจะคว่ำโต๊ะช้ากว่านี้หน่อย ยังไม่ได้กินสักคำก็ทำคว่ำเสียแล้ว ขาดทุนแย่เลย”
หลี่จินเฉียงนึกถึงอาหารเต็มโต๊ะก็เสียดายเหมือนกัน บนโต๊ะยังมีทั้งปลาและเนื้ออีกอย่างละจาน “ถึงขั้นนั้นแล้ว ใครจะทนไหวล่ะ? รังแกกันเกินไป ต่อให้เป็นเนื้อมังกรฉันก็กินไม่ลงแล้ว”
จางหรงอิงหันไปบอกย่าหลี่ว่า “อย่างน้อยคุณก็ได้ดื่มน้ำแกงไปชามหนึ่ง พวกเราแทบยังไม่ได้แตะตะเกียบเลย”
ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย มีเพียงหลี่เป่าชุ่ยที่กินอะไรไม่ลง
เฉียนชุนลี่ใช้ข้อศอกสะกิดเธอเบา ๆ “เธอนี่โชคดีแล้ว ควรดีใจสิ ถ้าได้แต่งเข้าไปจริง ๆ ถึงจะเรียกว่าโชคร้าย แล้วจะไม่สบายใจอะไรอีกล่ะ?”
จางหรงอิงปรายตามองหลี่เป่าชุ่ย ก่อนฮัมเพลงมั่วซั่วขึ้นมา “กินมันฝรั่งงอกมากไป~ ถึงได้กลายเป็นคนซื่อบื้อ ถึงคิดว่าความรักดี~ พอมีใจให้ใครถึงได้รู้ ความรักไม่ทำให้เธอยิ้ม มีแต่ทำให้ร้องไห้~ ร้องไห้~”
ทุกคนเผลอมองจางหรงอิงพร้อมกัน
“มองอะไรกัน?” จางหรงอิงทำหน้างุนงง
ทุกคนก็เผลอหันไปมองหลี่จินหมินพร้อมกันอีกครั้ง
หลี่จินหมินอธิบายกับหลี่เป่าฝ่งอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันดีกับแม่เธอมากนะ คนซื่อบื้อที่แม่พูดถึงคือเป่าชุ่ย ไม่ใช่ตัวแม่เอง พวกเธอเคยเห็นแม่ร้องไห้ตอนไหนล่ะ?”
เฉียนชุนลี่หันไปพูดกับหลี่เป่าชุ่ยว่า “พี่สะใภ้ใหญ่พูดถูกแล้ว ถ้าเธอเสียใจกับเรื่องนี้ ก็แปลว่ากินมันฝรั่งงอกมากไปจริง ๆ”