คนบ้านหลี่หนีไปแล้ว เถ้าแก่เฉินก็พาพี่สาวพนักงานเสิร์ฟเดินจากไปด้วย
คนบ้านฟางถูกเรียกมารับการอบรมสั่งสอนและปรับทัศนคติที่สำนักงานเขต นั่งกันตั้งแต่เที่ยงจนถึงบ่าย หัวหน้าหวงกับหัวหน้าฝ่ายสตรีผลัดกันพูดจนแทบมีฟองขาวตรงมุมปาก
คนบ้านฟางฟังจนมึนหัวและสติเลื่อนลอย เด็กสองคนมีน้ำตาคลอเบ้า อยากร้องไห้แต่ไม่กล้า สุดท้ายก็เหนื่อยจนหลับไป
“ลูกชายคนโตของบ้านคุณตายยังไง?” หัวหน้าหวงเหลือบมองฟางผิงชิงกับพี่สะใภ้ใหญ่ฟางด้วยแววตาประหลาด ก่อนหันไปถามพ่อฟาง
ฟางผิงชิงกับพี่สะใภ้ใหญ่ฟางหน้าแดงก่ำ รู้สึกเดือดดาลและอับอายไปทั้งตัว
หัวหน้าหวงถามแบบนี้ได้ แสดงว่าคงเชื่อคำพูดเหลวไหลของคนบ้านหลี่ไปแล้ว
“หัวหน้าหวง พวกเขาพูดเหลวไหล ใส่ร้ายกันชัด ๆ คุณจะ...”
“ฉันถามว่าลูกชายคุณตายยังไง จะพูดเรื่องอื่นทำไม?” เสียเวลาไปทั้งวัน หัวหน้าหวงเองก็โมโหเต็มท้อง
พ่อฟางพูดไม่ออก ก่อนตอบอย่างไม่เต็มใจว่า “ป่วยตาย”
หัวหน้าหวงถามต่อ “ป่วยเป็นอะไร? ป่วยเมื่อไหร่? รักษาที่โรงพยาบาลไหน? มีพยานไหม?”
อย่าว่าแต่ครอบครัวของฟางผิงชิงเลย แม้แต่อาเขยฟางกับอาสาวฟางยังมองฟางผิงชิงกับพี่สะใภ้ใหญ่ฟางด้วยสายตาแปลก ๆ
“หัวหน้า เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเหตุการณ์วันนี้?”
หัวหน้าหวงหยิบสมุดออกมา “เกี่ยวทางอ้อม มีคนมาแจ้งเรื่อง เราจะไม่จัดการไม่ได้ ต้องตรวจสอบตามขั้นตอน วางใจได้ ถ้าไม่มีเรื่องจริง เราไม่ใส่ร้ายพวกคุณหรอก อีกอย่าง ถ้าเป็นการใส่ร้ายจริง ก็ถือเป็นโอกาสคืนความบริสุทธิ์ให้พวกคุณด้วย”