“ไม่ใช่นะ หล่อนแย่งเงินฉันไป! ฉันหมายถึงชุนลี่ให้เงินฉันสามหยวน แล้วฉันก็ขอให้หล่อนให้เงินค่าขนมฉันบ้าง แต่หล่อนไม่ให้ แถมยังแย่งเงินฉันไปอีก!” ย่าหลี่ยังพยายามโต้แย้ง
จางหรงอิงยังคงตอบเหมือนเดิม “มีข้าวกิน มีน้ำดื่มก็พอแล้ว อายุปูนนี้แล้วยังจะก่อเรื่องอีก หลานชายหลานสาวข้างล่างของคุณยังไม่ได้แต่งงานเลยสักคน ทั้งชีวิตก็ไม่เคยเห็นคุณจัดเตรียมอะไรให้เด็ก ๆ ในบ้านสักอย่าง แม้แต่เตียงที่นอนอยู่ก็เป็นลูก ๆ ซื้อให้ ยังมีหน้ามาขอเงินฉันไปใช้อีก”
ย่าหลี่อัดอั้นจนแทบระเบิด “ทำไมจะไม่มีล่ะ โต๊ะเก้าอี้ในบ้าน หม้อเหล็กใบใหญ่ ไหใบโต ตู้กับข้าว ชิ้นไหนบ้างไม่ใช่ของที่ฉันทิ้งไว้ให้ แม้แต่ตู้เสื้อผ้าที่เธอใช้อยู่ตอนนี้ก็เป็นของที่พวกเราซื้อตอนเธอแต่งงาน พอฉันตายไป ของพวกนี้ก็ไม่ได้ตกเป็นของพวกเธอหรือไง!”
จางหรงอิงตอบอย่างไม่รีบร้อน “นั่นไม่ใช่ของที่คุณทิ้งไว้ให้พวกเรา แต่เป็นของที่คุณเอาไปด้วยไม่ได้ต่างหาก ถ้าเก่งจริง ตอนตายก็เอาไปด้วยสิ”
ย่าหลี่ยิ่งเถียงก็ยิ่งโมโห ที่สำคัญคือเฉียนชุนลี่กับหลี่เป่าฝ่งต่างก็ไม่เข้าข้างเธอ ทั้งคู่กลัวจางหรงอิง
สุดท้ายเถียงไม่ชนะ เธอจึงยืนอยู่คนเดียวตรงหน้าต่างทางเดิน มองท้องฟ้าข้างนอกพลางสงสัยในชีวิต
แม้ตอนนี้จะไม่ให้เชื่อเรื่องงมงายแล้ว แต่เธอกลับคิดว่าจางหรงอิงกับตัวเองคงชะตาไม่ถูกกัน ตั้งแต่เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาก็รวบหัวรวบหางลูกชายเธอไปเสียแล้ว พอสะใภ้รองแต่งเข้ามา เธอนึกว่าในที่สุดก็มีพวกเดียวกัน แต่สุดท้ายสะใภ้รองซื่อบื้อคนนั้นก็ถูกดึงไปเข้าข้างอีกฝ่ายเหมือนกัน
แยกกันอยู่ตั้งยี่สิบกว่าปีก็ยังดี ๆ อยู่ พอคืนดีกัน สะใภ้รองก็กลับไปเข้าข้างเธออีก เธอถูกญาติพี่น้องกลั่นแกล้งและกีดกันเสียแล้ว...