“ก๊อก ๆ ๆ~” จางหรงอิง เปิดประตู!
พี่ใหญ่เฉินเดินไปทางเคาน์เตอร์พยาบาล ไม่นานก็พาพยาบาลสองคนกลับมา พวกเธอไล่คนไข้ที่ยืนมุงดูอยู่แถวนั้นให้แยกย้ายกันไป แล้วยังเอาม้านั่งหลายตัวไปวางขวางไว้ข้างห้องผู้ป่วย ใช้กั้นคนด้านนอกไม่ให้เข้ามา
“แม่ พวกเขามาแล้ว!” ภายในห้อง หลี่เป่าจวินได้ยินเสียงเคาะประตู ก็พูดอย่างเคียดแค้น
จางหรงอิงมองหลิวเจียงเทาที่ถูกหลี่เป่าจวินต่อยจนสลบ แล้วมองเฉินกั๋วฟางที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้องด้วยแววตาเหม่อลอย ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “รอก่อน พวกน้องสี่ใกล้ถึงแล้ว รอให้มากันครบค่อยเปิดประตู”
เป็นอย่างที่คิด หลังจากแม่เฉินตะโกนเรียกอยู่หลายครั้ง เสียงของหลี่เป่าห่ายก็ดังมาจากด้านนอก “แม่ พวกเรามาแล้ว”
จางหรงอิงจึงพูดว่า “น้องสาม เปิดประตู”
ทันทีที่ประตูแง้มออก ผู้คนกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามาพร้อมเสียงโครมคราม
“กั๋วฟาง!” แม่เฉินรีบตรงไปหาเฉินกั๋วฟางที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง
เฉินกั๋วฟางถูกแม่เฉินดึงเข้าไปกอด ถึงได้ร้องไห้อย่างน้อยใจออกมา “ฮือ ๆ แม่ ทำไมถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้ล่ะ?”
แม่เฉินตรวจดูเนื้อตัวเธอ “ไอ้หลี่เป่าจวินนั่นลงมือทำร้ายลูกหรือเปล่า? มันตีลูกใช่ไหม?”
ห้องผู้ป่วยมีพื้นที่แค่นี้ อีกทั้งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ สุดท้ายคนที่เข้ามาจากบ้านหลี่มีหลี่จินหมิน ส่วนทางบ้านเฉินมีพ่อเฉิน แม่เฉิน และพี่ใหญ่เฉิน คนอื่น ๆ ถอยออกไปอยู่ตรงระเบียงด้านนอก
เฉินกั๋วฟางซุกอยู่ในอ้อมกอดแม่เฉิน สะอึกสะอื้นไม่หยุด “ฮือ ๆ เขามันไม่ใช่คน ฉันแต่งงานกับเขามาตั้งหลายปี เขากลับตะคอกใส่ฉัน แล้วยังซ้อมพี่เจียงเทาจนเกือบตาย ฮือ ๆ...”