จางหรงอิงฟังคำอธิบายเสียงเบาของหลี่เป่ากั๋วแล้ว ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
นาน ๆ ทีเธอจะเอ่ยชมเขาสองคำ “ไม่เลวนี่ อ่านหนังสือมาเยอะจริง ๆ แม้แต่แผนร้ายยังวางได้แยบยลขึ้น”
มุมปากหลี่เป่ากั๋วกระตุก “นี่แม่ชมผมหรือด่าผมกันแน่ แผนร้ายอะไร ผมทำงานอยู่บริษัทสินเชื่อดี ๆ กลัวเรื่องของน้องสามจะกระทบผม ก็ต้องป้องกันไว้ก่อนสิ!”
จางหรงอิงเร่งเร้า “อย่าพูดมาก รีบให้เขาเขียนเร็วเข้า น้องสาม รีบหน่อย ฟังพี่ชายแก ให้ชู้เขียนรายละเอียดทุกอย่างลงไป ไม่งั้นก็โยนเขาลงมาจากชั้นสองซะ!”
หลี่เป่าจวินชูกำปั้นขึ้นอีกครั้ง
เขายังไม่ทันได้พูดอะไร หลิวเจียงเทาก็รีบยกมือกุมหัวอย่างหวาดกลัว อ้อนวอนทั้งที่ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่ง ตาซ้ายแดงก่ำไปหมด
“ผมเขียน ผมเขียน อย่าตีเลย ตีอีกเดี๋ยวก็ถึงตายหรอก”
หลี่เป่ากั๋วรีบหยิบกระดาษกับปากกาที่เตรียมไว้ให้ “เร็วเข้า เขียนช้าฉันตีแกตายแน่ น้องชายฉันกำลังโมโหอยู่ ฉันแนะนำให้แกทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง ยังไงตระกูลเฉินก็ไม่ปล่อยพวกแกไว้หรอก จะได้ไม่ทำให้เขาโกรธจนลากแกไปตายด้วยกัน ถ้าเป็นแบบนั้น แผนการที่แกวางไว้ก็สูญเปล่าหมด”
หลิวเจียงเทาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาอย่างมือสั่น “ได้ ผมเขียน อย่าตีผมเลย ผมจะเขียนให้หมด แล้ว...ให้เขียนอะไรบ้าง?”
หลี่เป่ากั๋วยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาจากที่สูงแล้วบอกว่า “เขียนว่าแกกับเฉินกั๋วฟางไปมีสัมพันธ์กันได้ยังไง เริ่มคบชู้กันตั้งแต่เมื่อไร มีอะไรกันกี่ครั้ง เด็กในท้องเป็นลูกแกหรือเปล่า ใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เรื่องนี้คนตระกูลเฉินรู้ไหม แม่ของเฉินกั๋วฟางต้องรู้แน่ หลังจากเธอไปหาแกแล้วพูดว่าอะไร พวกแกวางแผนเล่นงานหลี่เป่าจวินกันยังไง แล้วท้ายสุดก็เขียนว่าแกสำนึกผิด ยอมรับความผิด ขอโทษหลี่เป่าจวิน ขอโทษพรรคกับองค์กรที่อบรมสั่งสอนแก และหวังว่าจะได้รับการให้อภัยจากบ้านหลี่...”