เฉินเม่าเซิงมองเอกสารในมือจางหรงอิง รวมถึงรอยประทับลายนิ้วมือสีแดงที่เห็นได้ชัดบนเอกสาร ใจก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา
“ไม่ต้องมาหลอกฉัน กั๋วฟางเธอ...”
หลี่เป่าจวินอ้าปากจะพูด แต่เฉินกั๋วฟางอยู่ที่นี่แล้ว ลองถามเธอดูสิ ว่าเธอเป็นคนประทับลายนิ้วมือเองหรือเปล่า”
พ่อเฉินหันไปมองเฉินกั๋วฟางตามสัญชาตญาณ เธอหลบสายตาแล้วก้มหน้าลง
พ่อเฉินจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร? เขาตบหน้าเฉินกั๋วฟางอีกฉาดทันที
“ไร้ยางอายก็แล้วไป ยังโง่จนกินขี้อีก! ในเมื่อยอมรับไปแล้ว ยังจะลากพวกเรามาทำไม? จะเป็นจะตายก็เป็นเรื่องที่แกสมควรได้รับทั้งนั้น!”
แก้มที่บวมแดงอยู่แล้วของเฉินกั๋วฟางถูกตบซ้ำอีกครั้ง มุมปากมีเลือดซึมออกมา เธอโผเข้าซบอกแม่และนิ่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนจะร้องไห้ออกมา
ลูกเจ็บ แม่ก็เจ็บไปด้วย แม่เฉินขอบตาแดงก่ำ ตวาดใส่พ่อเฉินว่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้คุณตีเธอตายจะมีประโยชน์อะไร? หลายปีมานี้เธอใช้ชีวิตยังไง? ทรมานตัวเองจนแทบเสียสติ คุณมองไม่เห็นหรือไง? เธอทำผิดก็จริง แต่พวกเราที่เป็นพ่อแม่ไม่ผิดเลยหรือ?”
พ่อเฉินชี้หน้าภรรยา “ยังมีหน้ามาพูดอีก!”
“ถ้าเธออยากตายก็ไปตายคนเดียวสิ จะลากทั้งตระกูลเฉินของเราลงไปด้วยทำไม? พวกเราติดค้างอะไรเธอหรือไง? ทั้งหมดก็เพราะคุณตามใจเธอ!”
“ยังจะปกป้องเธออีก ไม่ได้ยินที่เขาพูดหรือไง? เธอยอมรับแล้วว่าตระกูลเฉินช่วยปกปิดเรื่องที่เธอมั่วผู้ชาย แล้วจะให้กั๋วเฉียงทำยังไง?”
แขนที่แม่เฉินโอบเฉินกั๋วฟางอยู่แข็งค้าง ในที่สุดเธอก็เข้าใจความเกี่ยวพันทั้งหมด