เฉินซีเหวินเบิกตากว้าง ก่อนจะกรีดร้องดิ้นรนราวกับหมูถูกเชือด “อ๊ากกก พวกคุณไม่ได้จะจับอู๋เจินเจินไปทำหมันหรอกเหรอ? แล้วจับผมทำไม?”
โจวเลี่ยงตอบว่า “พวกคุณมีจิตสำนึกต่ำเกินไป ทุกคนควรทำหมันทั้งนั้น อารองยังดีกว่าคุณหน่อย ส่วนคุณน่ะหัวดื้อ เมื่อกี้ยังพูดว่าจะสืบทอดวงศ์ตระกูลอยู่เลย นี่มันยุคไหนแล้ว คิดว่ายังเป็นสมัยราชวงศ์ชิงหรือไง? ตอนนี้ชายหญิงเท่าเทียมกัน จะมีลูกชายหรือลูกสาวก็เหมือนกัน ต่อไปให้รัฐบาลเลี้ยงดูตอนแก่ ความคิดของคุณยิ่งสมควรโดนทำหมัน ไม่อย่างนั้นก็เอาแต่ถ่วงความเจริญของส่วนรวม”
มือทั้งสองข้างของเฉินซีเหวินถูกจับกดไว้ ขนลุกชันไปทั้งตัว “ผมยอม ผมยอมให้ทำหมันอู๋เจินเจิน ผมเป็นผู้ชาย จะให้ผมทำหมันได้ยังไง? ทำแค่คนเดียวก็พอ ทำเจินเจินเถอะ ผมไม่ต้องทำก็ได้”
อู๋เจินเจินโกรธจนอกกระเพื่อม ไอ้สารเลวนี่ เมื่อกี้ตอนพูดคำหวานกับเธอไม่เห็นทำท่าแบบนี้เลย ทั้งบอกว่าจะยอมตายเพื่อเธอ ทั้งบอกว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อเธอ
เอาเถอะ เผยธาตุแท้ออกมาเร็วจริง ๆ
เธอจ้องเฉินซีเหวินแล้วตะโกนด้วยความโมโห “ทำสิ เราสองผัวเมียทำหมันทั้งคู่ สนับสนุนนโยบายของชาติ เดินตามองค์กร องค์กรสั่งให้ทำอะไรก็ทำ ท่านผู้นำพูดถูกแล้ว ประเทศจะมั่งคั่ง ชนชาติจะรุ่งเรือง จำนวนประชากรต้องควบคุม ผัวเมียทำหมันพร้อมกัน ถือเป็นเกียรติของพวกเรา”
โจวเลี่ยงพยักหน้าด้วยความพอใจ “สหายเฉิน ดูภรรยาคุณสิ กระตือรือร้นขนาดไหน
ท่านผู้นำพูดไว้แล้วว่า การตัดสินใจเรื่องการมีลูกของมนุษย์จะกำหนดอนาคตของโลก เราจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ไม่ได้ จะเอาผลประโยชน์ของคนรุ่นหลังมาแลกกับความต้องการของคนรุ่นปัจจุบันก็ไม่ได้!!