จางหรงอิงกับพวกเดินไปตามถนน ปากก็ยังคุยกันอย่างออกรสถึงเฉินซีเหวินกับแม่ม่ายอู๋
“ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะราบรื่นขนาดนี้ สองพ่อลูกแซ่เฉินนั่นอ่อนแอเกินไป เอาแต่โวยวายกับหลบหลีก ไม่มีแรงสู้สักนิด คนที่รังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งกร้าวแบบนั้น เธอว่าตอนนั้นซุนชุนเฉ่าชอบเขาลงได้ยังไง?”
“ถ้าเป็นฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ฉันยังนึกว่าตระกูลหวงจะเข้าข้างพวกเขาเสียอีก ตอนคนกลุ่มใหญ่แห่กันมา ฉันกลัวแทบแย่ เธอว่าเรามาที่นี่ก็ไม่คุ้นที่คุ้นทาง ฉันกลัวพวกเขาจะซ้อมพวกเราไปด้วย”
“ฮ่า ๆ ๆ ใครจะคิดว่าธุระของตระกูลหวงก็ส่วนของตระกูลหวง ธุระของเราก็ส่วนของเรา พวกที่มามุงดูสนใจแต่เรื่องของพวกเขา ธุระของเราเลยจัดการง่ายไปด้วย~”
หลี่เป่าจวินกำลังคึกคัก หลังเมาท์เรื่องเฉินซีเหวินกับแม่ม่ายอู๋กับถังหงเหมยและคนอื่น ๆ จบ ก็หันไปถามจางหรงอิง “แม่ ตอนนี้เราจะไปไหนกัน?”
จางหรงอิงตอบ “ไปไหนน่ะเหรอ? กลับบ้านสิ”
หลี่เป่าจวินขึ้นเสียงสูง “กลับบ้าน?”
ถังหงเหมยกับย่าหลี่ก็ทำหน้าแปลกใจ “จะกลับกันแล้วเหรอ?”
ที่นี่ทั้งมีของอร่อย มีอะไรให้เที่ยวเล่น แถมยังมีเงินและครึกครื้น พวกเธอไม่อยากกลับเลย
กลับบ้านไปก็มีแต่เบื่อ อากาศหนาวขนาดนี้ ต้องขดตัวอยู่ในบ้านหลบหนาวทั้งวัน
“ไม่ได้ลางานไว้หนึ่งอาทิตย์เหรอ? นี่เพิ่งวันที่สามเอง ทำไมถึงกลับแล้วล่ะ?” น้ำเสียงหลี่เป่าจวินเจือความอาลัยอาวรณ์