เดิมทีเฉินซีเหวินยังแสร้งทำตัวอ่อนแอ น่าสงสาร แต่พอได้ยินคำพูดของลุงใหญ่หวง เขาก็ทนต่อไปไม่ไหว
“อะไรนะ? ทำหมันเหรอ?”
จางหรงอิงกลับตาเป็นประกาย ลุงใหญ่หวงนี่เก่งจริง ๆ ใช้ไม้ตายตัดทางถอยได้เด็ดขาดนัก
แม่ม่ายอู๋เองก็ชะงักไป “ทำหมันเหรอ?”
ลุงใหญ่หวงเห็นเธอมีสีหน้าลังเล จึงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ใช่ ทำหมัน ตอนนี้มีนโยบายวางแผนครอบครัว คู่สามีภรรยาที่เป็นพนักงานมีลูกคนเดียวก็ต้องใส่ห่วงแล้ว ถ้าน้องชายคนรองของฉันยังอยู่ เธอก็ควรทำหมันไปนานแล้ว เป็นเพราะเขาไม่อยู่แล้ว เธอเป็นแม่ม่าย ทางสำนักงานวางแผนครอบครัวถึงไม่ได้มาหา ตอนนี้เธอแต่งงานใหม่ ตามนโยบายแล้วก็ควรทำหมันเหมือนกัน”
อารองหวงพูดเสริม “พี่ใหญ่พูดถูก ในเมื่อพวกเธอคิดแบบนี้ พวกเราก็ต้องป้องกันไว้ จะไปกับคนแซ่เฉินก็ได้ แต่ถ้าจะอยู่บ้านนี้ก็ต้องทำหมัน
“ก่อนหน้านี้เราตกลงกันว่า อีกสิบปีต่อให้เธอแต่งงานใหม่หรือมีลูกอีก พวกเราก็ไม่ยุ่ง แต่บ้านกับงานต้องยกให้ลูกหลานของน้องชายคนรอง เธอจะมีลูกพวกเราไม่ห้าม แต่ไม่ควรคิดเล่นงานลูก ๆ แบบนี้เลย”
อารองหวงยกมือชี้ไปรอบ ๆ ผู้คนที่มามุงดู “เพื่อนบ้านมีตั้งมากมาย ปากคนเยอะ เรื่องเล่าต่อกันไปต่อกันมาก็เปลี่ยนความหมายได้ ต่อไปบ้านสามีของอวี้เจียวกับอวี้ผิงจะมองพวกเธอยังไง? ถ้าพวกเธอมีลูก บ้านสามีก็คงสงสัยว่าเป็นลูกที่แม่สามีคลอดหรือเปล่า
“แล้วยังมีอวี้หลงอีก เขาก็โตขนาดนี้แล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ต่อไปเขาจะไปสู่ขอยังไง จะให้ลูกสะใภ้ของเธอเลี้ยงลูกตัวเองไปพร้อมกับน้องชายสามีด้วยหรือไง?”