ทางด้านจางหรงอิงยกแขนใหญ่ขึ้นแล้วฟาดลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวของซุนชุนเฉ่าดังแหลมขึ้นทุกที เสื้อผ้าของเธอก็ถูกกระชากจนเปิดมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลี่เป่าจวินยืนขวางเหมือนเทพพิทักษ์ประตู คอยกันคนที่คิดจะเข้ามาห้ามปรามไว้ทั้งหมด
ย่าหลี่วิ่งวุ่นไปทั่วพร้อมด่าทอไม่หยุด “พวกแกว่าเธอยังจะต้องไปทำงานอีกทำไม? แค่ถ่างขาครั้งหนึ่งก็ได้ข้าวสารหนึ่งกระบุง ถ่างอีกครั้งก็ได้ผักกาดขาวหนึ่งหัว ยังต้องใช้ลูกสาวไปล่อผู้ชายให้มานอนด้วยอีกหรือ? แบบนี้นอกจากจะสนองความร่านของตัวเองแล้ว ชีวิตยังดีขึ้นอีกด้วย ทุกมื้อมีข้าวสวยกินกับผักกาดขาว...
ฉันว่าเธอเกิดผิดยุคไปหน่อย ถ้าเกิดก่อนหน้านี้สักหลายร้อยปี ต่อให้เป็นหอนางโลมหอชาดชื่อดัง ก็คงไม่มีใครแย่งตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งไปจากเธอได้หรอก...”
ซุนชุนเฉ่าสู้สุดกำลังแต่ก็ยังไม่ใช่คู่มือของจางหรงอิง การถูกทุบตีและกระชากเสื้อผ้าครั้งนี้ไม่ได้ทำลายแค่ร่างกาย แต่ยังย่ำยีจิตใจของเธอด้วย
โดยเฉพาะย่าหลี่ที่ยังวิ่งวุ่นด่าทออยู่ตรงนั้น ถ้อยคำหยาบคายบาดหูเหล่านั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในสมอง จนเธอแทบจะเสียสติ
คนที่ยืนมุงอยู่หน้าประตูมีทั้งคนที่พูดแทนเธอและคนที่มาดูเรื่องสนุก แต่ส่วนใหญ่กลับยุยงส่งเสริม พลางชี้หน้าวิจารณ์เธอ
“ฉันบอกแต่แรกแล้วว่าซุนชุนเฉ่าไม่ใช่ผู้หญิงดี ๆ บ้านไหนผัวตายแล้วยังเที่ยวแต่งตัวอวดไปทั่วเหมือนเธอบ้าง? ตอนงานศพผัวตัวเอง เธอยังด่าว่าผัวตายดีแล้วเลย”
“ใช่แล้ว ไม่ถึงปีเธอก็พ่อกับลูกสกุลเฉินคู่นั้นกลับมาแล้ว ถ้าถามฉันนะ บางทีตอนหรงหวยยังมีชีวิตอยู่ ทั้งสองคนอาจแอบมีอะไรกันลับหลังก็ได้”