หลังจากลางานจากโรงงานเรียบร้อย จางหรงอิงก็รีบไปหาหลี่เป่าจวิน เจ้าคนเก่งประจำบ้านทันที
พอหลี่เป่าจวินได้ยินว่าแม่จะให้เขาลางานหนึ่งสัปดาห์ ดวงตาก็เบิกกว้าง “อะไรนะ? หนึ่งสัปดาห์เหรอ? แม่คิดอะไรอยู่เนี่ย ยังอยากอุ้มหลานอยู่ไหม? กั๋วฟางเพิ่งกลับมาเอง แม่ก็จะให้ผมไปกับแม่ตั้งอาทิตย์หนึ่งแล้วเหรอ? ผมไม่ไป!”
จางหรงอิงเด้งตัวขึ้น แล้วตบหน้าผากเขาเต็มแรง “ไม่ไปก็ต้องไป ถ้าแกไม่ไป วันนี้ฉันจะย้ายไปอยู่หอพักของแกกับเฉินกั๋วฟาง คืนนี้ก็จะนอนคั่นกลางระหว่างพวกแกสองคนเลย!
เลี้ยงแกมาตั้งขนาดนี้ กินข้าวของฉันไปตั้งไม่รู้เท่าไร พอมีเรื่องอะไรขึ้นมาก็หวังพึ่งแกไม่ได้สักอย่าง แกมันตัวอะไร เป็นตัวถ่วงหรือไง?”
หนังศีรษะของหลี่เป่าจวินชาวาบ ด้วยนิสัยชอบก่อเรื่องของแม่ช่วงนี้ ไม่แน่ว่าแม่อาจจะไปนอนคั่นกลางระหว่างเขากับเฉินกั๋วฟางจริง ๆ
แต่เขาก็ยังพยายามต่อรอง “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับกั๋วฟางด้วย ผมตั้งใจทำงานนะ วันหนึ่งได้ค่าแรงตั้งบาทกว่า ๆ อีกไม่นานก็สิ้นปีแล้ว ถ้าลาหยุดนานขนาดนี้ พนักงานดีเด่นปีนี้ก็อดเป็นผมสิ”
จางหรงอิงตบเขาอีกฉาด “ดีเด่นบ้าบออะไร! เมื่อก่อนฉันก็ไม่เคยไปตามแก แล้วเคยเห็นแกทำดีเด่นได้สักปีไหมล่ะ? พอฉันมีธุระให้ช่วย แกกลับขยันขันแข็งขึ้นมาซะงั้น รีบไปลางานให้แม่เดี๋ยวนี้!”
พอกลับถึงบ้าน จางหรงอิงก็เรียกถังหงเหมยไปด้วย แล้วแวะไปตามย่าหลี่ที่บ้านหลี่จินเฉียง
เธอพูดตรง ๆ ว่า “จ้างคนไปโวยวายด่าคน มีเงินให้ จะไปไหม?”
ย่าหลี่วิ่งเร็วยิ่งกว่าใคร
จางหรงอิงก็ไม่งกแล้ว พาทุกคนไปอำเภอผิงอัน ลงจากรถก็พาไปกินข้าวก่อน มีซาลาเปาไส้เนื้อกับกระดูกชิ้นโตให้กินจนอิ่ม แถมรับปากว่าจะจ่ายเงินหลังทำงานครบเจ็ดวัน