ยังตีได้อีก 117 ครั้งครึ่ง...
ถังหงเหมยได้ยินคำพูดของจางหรงอิง คิ้วก็กระตุกเล็กน้อย “เอ่อ...แม่ เมื่อกี้แม่รับปากกับพวกเขาในแผนกรักษาความปลอดภัยอย่างดีไม่ใช่เหรอ? ยังบอกด้วยว่าตัวเองผิด แล้วยังจ่ายค่ารักษาพยาบาลไปแล้วด้วย”
จางหรงอิงทำหน้านิ่ง “ถ้าฉันไม่พูดแบบนั้น จะออกมาได้เร็วขนาดนี้เหรอ? อีกอย่าง ตอนนี้ซุนชุนเฉ่าเป็นคนของโรงงานพวกเขา พวกเขาก็ต้องเข้าข้างพวกเดียวกันอยู่แล้ว ถึงฉันจะย้ำว่าเป็นเรื่องในครอบครัว แต่พวกเขาก็ยืนยันว่าเรื่องนี้ส่งผลเสีย ฉันเล็งซุนชุนเฉ่าไว้ ไม่มีเวลามาเสียกับแผนกรักษาความปลอดภัยหรอก”
หลี่เป่าจวินเห็นแม่มีแรงฮึดเต็มที่ จึงถามอย่างระมัดระวัง “แม่ ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว พวกเราวุ่นกันมาทั้งเช้า ไม่หาอะไรกินก่อนเหรอ กินอิ่มแล้วค่อยมีแรงไปก่อเรื่องต่อ”
ย่าหลี่อายุมากแล้ว แถมยังนั่งรถมา ตอนนี้ก็เหนื่อยจนแทบไม่ไหว
“ได้ ไปกินที่ร้านอาหารกัน”
พูดจบ จางหรงอิงก็เงยหน้ามองหาร้านอาหารทันที
หลี่เป่าจวินรีบบอก “แม่ ตอนที่แม่รับการอบรมอยู่ในห้องทำงานของแผนกรักษาความปลอดภัย ผมถามมาแล้ว คนงานชั่วคราวของแผนกนั้นบอกว่าตรงหัวมุมถนนมีร้านเนื้อแกะอยู่ร้านหนึ่ง น้ำแกะรวมของร้านเขาขึ้นชื่อมากแถวนี้”
จางหรงอิงเหลือบตามอง “เจ้าตะกละก็ยังเป็นเจ้าตะกละ ถูกพาตัวไปแผนกรักษาความปลอดภัยแล้วยังมีอารมณ์ถามหาเรื่องกินอีก”
“ไปเถอะ กินน้ำแกะรวมให้อิ่ม ตอนบ่ายจะได้ช่วยฉันทำงานดี ๆ”
ไม่ต้องพูดถึงถังหงเหมยกับหลี่เป่าจวิน แม้แต่ย่าหลี่ก็ยังตาเป็นประกาย “ไม่มีปัญหา เธอจัดการก่อเรื่องได้เต็มที่เลย ถ้าพวกนั้นกล้าทำเกินไป ฉันจะรีบนอนลงแล้วทำเป็นน้ำลายฟูมปากทันที แต่เงิน 20 หยวนที่ตกลงกันไว้ เธอห้ามหักของฉันนะ...”
จางหรงอิงตอบ “ไม่หักของแม่แน่นอน แต่แม่ก็ต้องทำให้คุ้มกับราคานี้ด้วยนะ ทั้งเนื้อชิ้นโต ทั้งน้ำแกะรวม แล้วยังมีเงินอีก ถ้าข่าวแพร่ออกไป ไม่รู้จะมีคนวิ่งมาร้องขอทำแทนอีกเท่าไร”