“ออกมาทำไมกัน ยังทำงานกันอยู่ รีบเข้าไปทำงานได้แล้ว” หยางเจียฮุ่ยตวาดคนรอบข้างที่กำลังซุบซิบกัน
หลายคนรีบหันหลังเดินจากไปทันที
บางคนที่สนิทกับหยางเจียฮุ่ยแอบสังเกตสีหน้าของเธอ เห็นเธอหน้าตึงก็รีบเรียกทุกคนให้เข้าไปข้างใน
“ไป ๆ เข้าไปทำงานกันเถอะ ไม่มีอะไรน่าดูหรอก”
“ใช่ วันนี้งานหนัก รีบทำกันหน่อย อย่ามัวแต่ดูเรื่องสนุกจนเสียงานเสียการล่ะ ตั้งใจทำงานด้วย เดี๋ยวทำของเสียขึ้นมาต้องแก้กันอีก”
เมื่อเห็นทุกคนเข้าไปข้างในแล้ว หยางเจียฮุ่ยจึงหันไปพูดกับจางหรงอิงและคนอื่น ๆ
“ป้าคะ ตรงนี้ไม่สะดวกคุยกัน บ้านฉันอยู่ข้างหน้า ไปนั่งที่บ้านฉันก่อนเถอะค่ะ”
จางหรงอิงพยักหน้า “ต้องรบกวนเธอแล้ว”
หยางเจียฮุ่ยตอบอย่างสุภาพ “รบกวนอะไรกัน ออกมาอยู่ข้างนอก เจอคนบ้านเดียวกันก็นับว่าเป็นวาสนาแล้ว ป้าไม่รู้หรอกว่าฉันออกมาหลายปีขนาดนี้ เพิ่งได้เจอคนบ้านเดียวกันก็มีแค่โต้วเหมย ไม่ได้ยินสำเนียงบ้านเกิดมานาน พอได้เจอพวกป้าก็รู้สึกสนิทใจขึ้นมาเลยค่ะ”
พูดจบ เธอก็เรียกทุกคนแล้วเดินนำไปข้างหน้า
จินจือประคองโต้วเหมยเดินตามหลังหยางเจียฮุ่ย จางหรงอิงเดินตามสองคนนั้น ส่วนหลี่เป่าจวินเข็นชิวผิงที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายตามมารั้งท้าย
สีหน้าของชิวผิงพังทลายไปนานแล้ว แววตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา เรี่ยวแรงและความกระปรี้กระเปร่าที่เคยมีเหมือนมลายหายไปในชั่วขณะ เหลือเพียงความสับสนและแตกสลาย ภาพที่เห็นชวนให้รู้สึกสิ้นหวังและปวดใจ
หลี่เป่าจวินเห็นเพื่อนรักเป็นแบบนี้ก็รู้สึกแย่ไปด้วย