“ถึงแล้ว อยู่ข้างหน้านี่เอง”
หยางเจียฮุ่ยพาทุกคนเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรสีเข้มที่สะดุดตาเป็นพิเศษ
ผนังด้านนอกปูด้วยกระเบื้องโมเสกสีเหลืองครีม ประกอบกับหน้าต่างอะลูมิเนียมสีเขียวเข้ม อาคารไม่สูงนัก แต่เป็นระเบียบและดูสง่างาม มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบยืนประจำป้อมยาม สำหรับยุคสมัยนี้ นับว่าหรูหรามีหน้ามีตาอย่างยิ่งแล้ว
“คุณยายอวิ๋น คุณยายอวิ๋น~”
หยางเจียฮุ่ยพาทุกคนขึ้นไปชั้น 2 แล้วเคาะประตู
ไม่นาน หญิงชราร่างผอมแห้งที่สวมผ้ากันเปื้อนก็เปิดประตูออกมา
ทันทีที่ประตูเปิด เด็กชายวัยสองขวบกว่า ๆ ก็พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของหยางเจียฮุ่ย “แม่~ แม่~”
หยางเจียฮุ่ยก้มลงอุ้มเด็กขึ้นมา “นี่ฮ่าวฮ่าว ลูกชายฉันเอง มาสิฮ่าวฮ่าว ทักทายทุกคนหน่อย”
เด็กน้อยหัวกลมตัวกลมส่งเสียงอ้อแอ้ทักทายคนที่อยู่ด้านหลัง “คุณลุงคุณป้า สวัสดีครับ~”
เขาไม่เขินอายเลยสักนิด ดวงตากลมโตจ้องมองทุกคนอย่างอยากรู้อยากเห็น น่ารักเหลือเกิน
จางหรงอิงเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ลูกโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย”
หยางเจียฮุ่ยพยักหน้า “อื้ม เข้ามานั่งกันก่อนสิ”
จางหรงอิงเดินตามเข้าไป พรมเช็ดเท้าลายดอกสีเหลืองหม่นปูอยู่ตรงประตู ด้านขวามีตู้เก็บรองเท้าแบบชุด พื้นผิวตู้เป็นเงาวับ บนนั้นวางนาฬิกาดิจิทัลขนาดเล็กกับแจกันดอกไม้พลาสติก
เดินเข้าไปด้านในอีกหน่อยก็เป็นพื้นกระเบื้องขัดมันสีเหลืองครีม จางหรงอิงเงยหน้ามองเพดาน มีบัวปูนปลาสเตอร์ประดับเป็นแนวรอบเพดาน และตรงกลางแขวนโคมไฟคริสตัลติดเพดานเอาไว้