อากาศราวกับหยุดนิ่งไปในชั่วขณะนั้น
หญิงสาวร่างผอมแห้งยกมือปิดหน้า ก่อนจะหันหลังวิ่งเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ทว่าขาข้างหนึ่งกลับลงน้ำหนักไม่ได้ ทุกย่างก้าวจึงเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทำให้เธอดูทั้งน่าเวทนาและอ้างว้าง
“โต้วเหมย??” เสียงของจินจือสั่นเครือ
ชิวผิงยิ่งยืนอึ้งอยู่กับที่ ราวกับคนโง่งมไปแล้ว
“ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน พวกคุณจำคนผิดแล้ว จำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่........” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว ขวัญแทบหนีหาย บาดแผลเป็นแผลเป็นบนใบหน้ายิ่งดูสะดุดตาท่ามกลางความลนลาน
ขาที่ไม่สะดวกอยู่แล้วทำให้เธอวิ่งอย่างทุลักทุเล ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง จนชั้นวางของข้าง ๆ ล้มตามไปด้วย
เสียง “ปัง” ดังขึ้น
ราวกับเสียงจากด้านนอกทำให้ใครบางคนได้ยินเข้า หญิงสาวคนหนึ่งสวมรองเท้าส้นสูง ดัดผมเป็นลอนใหญ่ รีบเดินออกมา
“โต้วเหมย เกิดอะไรขึ้น?”
เธอเพิ่งเอ่ยถาม สายตาก็เหลือบมองไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพลันชะงักค้างไปทั้งตัว
ใบหน้าคุ้นเคยทยอยปรากฏในสายตา ที่แท้ก็เป็นเพื่อนเก่าซึ่งไม่ได้พบกันมาหลายปี หัวใจพลันทั้งตกใจทั้งยินดี ทว่าเมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่หลี่เป่าจวิน ลมหายใจของเธอก็สะดุดวูบ ท่าทางองอาจคล่องแคล่วเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นลนลานและประหม่าอยู่หลายส่วน
ชิวผิงก้าวเข้าไปใกล้ เงาร่างบนพื้นอย่างช้า ๆ ฝีเท้าราวกับหนักอึ้ง ทุกก้าวต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด
เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ จับมือที่ปิดบังใบหน้าของเธอไว้ แล้วดึงลง
โต้วเหมยหลับตา ก้มหน้า เธอรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่น ๆ หยดลงบนหลังมือทีละหยด