อารมณ์ที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยของจินจือดำเนินต่อไปจนถึงปากตรอกที่บ้านตระกูลจางอาศัยอยู่
บนถนนมีแต่เพื่อนบ้านที่คุ้นหน้าคุ้นตากัน พอเห็นจางหรงอิงจูงหญิงสาวแปลกหน้ากลับมา ทุกคนก็พากันมองจินจือที่สวมหน้ากากอย่างสงสัยใคร่รู้
“อ้าว หรงอิง นี่ลูกสาวบ้านไหนล่ะ?”
“คนบ้านฉันเอง หลานสาวฉัน คิดถึงเธอเลยรับมาอยู่ด้วยสักพัก”
“ฮ่า ๆ ฉันว่าแล้วเชียว นึกว่าลูกชายคนที่สี่ของบ้านเธอจะมีแฟนเด็กเสียอีก”
“พี่สะใภ้หวัง อย่าพูดอะไรไม่ระวังปากสิ หลานฉันขี้อาย ต่อไปอย่าแซวเธอกันอีกนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธจนไปด่าถึงบ้านเลย”
“แหม ปกป้องกันแล้วสิ ฉันไม่กล้าหรอก กลัวเธอมาด่าถึงบ้าน ฮ่า ๆ”
ทุกคนพูดหยอกล้อกัน สายตาพากันจับจ้องไปยังจินจือที่ก้มหน้าอยู่
สำหรับคนทั่วไป สายตาแบบนั้นเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่สำหรับจินจือ มันช่างทรมานเหลือเกิน
จางหรงอิงจูงมือจินจือ เธอสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายและความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายพยายามข่มไว้ จึงทำได้เพียงจับมือเธอแน่นขึ้น
แล้วปลอบเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครรู้จักเธอ ทุกคนก็แค่ทักทายกันตามปกติ”
“จินจือ อาสะใภ้พาเธอมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ได้ ช่วยกันทุกอย่างจากภายนอกให้เธอได้ แต่เรื่องที่เธอคิดอยู่ในใจ ต้องอาศัยตัวเธอเองก้าวข้ามมันไปนะ อาสะใใภ้เชื่อว่าเธอทำได้
เรากล้าขึ้นอีกนิดนะ อาสะใภ้อยู่ข้าง ๆ ไม่ต้องกลัว”
จินจือพยักหน้า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
เธอประหม่าเหลือเกิน ฝ่ามือที่จับมือจางหรงอิงชุ่มเหงื่อ แต่ก็ยังพยายามเชิดคอขึ้น ทว่าสุดท้ายก็ล้มเหลว