วันที่ 27 เมษายน 1994 สองสามีภรรยาต้าหลิวที่ออกตามหาลูกชายกลับมาอีกครั้ง
พวกเขาใกล้จะเดินทางไปครบทุกแห่งตามที่อยู่ซึ่งทางสถานีตำรวจให้ไว้แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เบาะแสอะไรเลย
ปีก่อน ตอนตรุษจีน หลิวหรงหรงแอบกลับมาไหว้ปีใหม่ ของฝากวางไว้หน้าประตู เธอยืนเรียกจากข้างนอกว่า “พ่อแม่ สวัสดีปีใหม่ค่ะ” แล้วก็จากไป
หลังจากพักผ่อนอยู่หลายวันจนเริ่มมีแรง เตี้ยวชีก็หิ้วตะกร้าใบเล็กมาหาจางหรงอิง นั่งคุยกันถึงสถานการณ์ของลูกสาว
“ถ้าตอนนี้เปลี่ยนงานแทนกันได้ ป่านนี้คงให้เติ้งเจียเหวินเข้ามาแทนที่ไปแล้ว หลังจากมีเรื่องกับทางเรา ฝั่งนั้นก็ไม่อยากแสดงละครต่อ ท่าทีเปลี่ยนไปทันที เธอเองก็ลำบากไม่น้อยเหมือนกัน เฮอะ อย่างน้อยสมองก็ยังไม่เลอะเลือนไปหมด แอบไปทำหมันที่โรงพยาบาลมาแล้ว
ถ้าเกิดท้องขึ้นมาอีก งานนี้ก็จะหายไปด้วย แบบนั้นเธอก็ไม่มีทางถอยเลยสักทาง ตอนนี้อย่างน้อยก็ยังมีงานประจำมั่นคง ต่อให้คนตระกูลเติ้งกลั่นแกล้งเธออีก เธอก็ยังยืนหยัดได้”
จางหรงอิงเหลือบมองเตี้ยวชี “อะไรนะ? ทางนั้นกลับมาคืนดีกับเธอแล้วเหรอ ถึงได้ใจอ่อนขึ้นมา?”
เตี้ยวชีส่ายหน้า “คืนดีกับอะไรล่ะ เฮ้อ อย่างที่เธอพูด บางทีการเลี้ยงดูของเราอาจมีปัญหา เธอน่ะหัวแข็งมาก ยึดติดกับความคิดตัวเอง ตอนนี้ก็ยังไม่คิดว่าตัวเองทำผิด
ตอนตรุษจีน ในของฝากที่เอามา มีเงินหกร้อยหยวนสอดอยู่ บอกว่าเอามาคืนค่าสินสอดให้เรา”
จางหรงอิงชะงักไป “สินสอดเหรอ?”
เตี้ยวชีพยักหน้า “อืม เธอกำลังบอกเราว่าการเลือกแต่งงานของเธอไม่ได้ผิด เงินสินสอดก็คืนให้เราแล้ว เธอไม่ติดค้างอะไรเราอีก ความหมายก็คือที่เรารั้งเธอไว้ให้แต่งเขยเข้าบ้านเป็นฝ่ายผิด ตอนนี้เธอก็ให้สินสอดเราเหมือนผู้หญิงคนอื่นแล้ว”