ที่จริงจะไปฝากเงินก็ไม่จำเป็นต้องให้จินจือไปด้วย แต่จางหรงอิงได้ยินหลี่เป่าซีบอกว่าช่วงหลายวันนี้จินจือไม่ได้ออกจากบ้านเลย จึงตั้งใจชวนเธอไปด้วยกัน
เธอยังต้องทำงาน กว่าจะเกษียณก็เดือนมิถุนายนปีหน้า คงไม่มีเวลาพาออกไปข้างนอกได้ตลอด เมื่อเปลี่ยนสภาพแวดล้อมแล้ว จินจือก็ต้องค่อย ๆ ปรับตัว
จางหรงอิงพาจินจือไปฝากเงินทั้งหมดไว้ในสมุดบัญชีที่ธนาคารไปรษณีย์ จากนั้นก็พาเธอตระเวนไปตามตรอกซอกซอยหลายแห่ง ตามหาพวกป้า ๆ ที่นั่งจับกลุ่มคุยเรื่องชาวบ้านอยู่ตรงปากตรอก เธอฝากที่อยู่ไว้ให้พวกนั้น พร้อมถามว่าแถบที่ตัวเองสนใจมีบ้านขายหรือไม่ ถ้ามีหลังไหนเหมาะสมก็ให้แจ้งเธอ เธอจะให้เงินตอบแทนเป็นสินน้ำใจ
สมัยนั้นยังไม่มีนายหน้า ถ้าอยากซื้อบ้านก็ทำได้แค่สืบถามเองหรืออาศัยคนรู้จักแนะนำ
ตอนเธอกลับมา ถังหงเหมยกับหลี่เป่าซีก็จัดการผักที่ซื้อกลับมาเสร็จเกือบหมดแล้ว
อีกด้านหนึ่ง คืนก่อนหลี่เป่าจวินกลับไปก็ทะเลาะกับเฉินกั๋วฟางอีก ทั้งชวนเธอกลับบ้านเกิดไปกินข้าว เธอก็ปฏิเสธ
พอเลิกงานตอนเที่ยง เขาเดินกลับบ้านด้วยสีหน้าหม่นหมอง พอเดินมาถึงบริษัทน้ำตาล บุหรี่ และสุรา ก็คิดจะชวนหลี่เป่าชุ่ยกลับไปด้วยกัน เพราะหลี่เป่าชุ่ยมีจักรยาน ส่วนเขากับเฉินกั๋วฟางก็มีคันหนึ่งเหมือนกัน แต่ตอนเฉินกั๋วฟางอยู่บ้าน เธอเป็นคนใช้จักรยานคันนั้น
ส่วนหลี่เป่าชุ่ยที่บริษัทน้ำตาล บุหรี่ และสุรา วันนี้ก็อารมณ์เสียอยู่เต็มอกเหมือนกัน เธอมาทำงานแต่เช้าก็เจอเจ้าฟางผิงชิงตัวแสบนั่นเข้า
ตั้งแต่ครั้งก่อนที่แยกย้ายกันไปอย่างไม่สู้ดี ฟางผิงชิงก็เกลียดบ้านหลี่เข้ากระดูกดำ
โดยเฉพาะเรื่องระหว่างเขากับพี่สะใภ้ ไม่รู้เป็นอย่างไรถึงแพร่ข่าวลือออกไป จนหลานชายที่อยู่ข้างล่างยังพลอยเป็นปฏิปักษ์กับเขาไปด้วย