จางหรงอิงถือถุงใบเล็กเดินเข้าไปหาจินจือ “จินจือ อาเอาหนังสือของหนูกับหีบที่คุณย่าเก็บไว้ให้กลับมาให้แล้วนะ แล้วยังเอาขนมมาให้ด้วย”
เส้นประสาทที่ตึงเครียดอยู่ตลอดของจินจือค่อย ๆ ผ่อนคลาย แววพึ่งพิงวูบผ่านดวงตา “อา ทำไมไปตั้งหลายวันคะ?”
จางหรงอิงลดเสียงลง “อาไปจัดการเรื่องที่บ้านมา อาขายงานกับบ้านที่พ่อหนูทิ้งไว้ให้แล้ว ต่อไปจะซื้อบ้านให้หนูแถวนี้สักหลัง เราจะไม่กลับไปที่นั่นอีกตลอดไป”
“อา...”
แววตาของจินจือซับซ้อน เธออยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
จางหรงอิงเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ต่อไปจะไม่มีใครรังแกหนูแล้ว ทุกอย่างจะค่อย ๆ ดีขึ้น หนูเองก็ต้องพยายามและเข้มแข็งเข้าไว้ ส่วนซุนชุนเฉ่า ก็คิดเสียว่าเธอตายไปแล้วเถอะ อีกฝ่ายกำลังจะแต่งงานใหม่ งานกับบ้านของตระกูลจางก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอแล้ว”
ปกติจินจือเอาแต่หมกตัวอยู่ในโลกของตัวเอง จึงไม่ค่อยรู้เรื่องของแม่ พอได้ยินจางหรงอิงพูดเช่นนี้ ก็คิดว่าซุนชุนเฉ่าแต่งงานไปแล้ว
แต่ในใจและแววตาของเธอไม่มีความรู้สึกใด ๆ ราวกับกำลังฟังอาเล่าเรื่องคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
มื้อเย็นทำไว้ไม่มากนัก ประกอบกับย่าหลี่ก็มาเยี่ยมด้วย หลี่จินหมินจึงตั้งใจไปซื้อหมูผัดซ้ำหนึ่งจานกับเต้าหู้ผัดซอสเผ็ดหนึ่งจานจากร้านอาหารของรัฐประจำย่าน แล้วยังซื้อหมั่นโถวแป้งขาวมาอีกหนึ่งเข่ง
หลังล้างมือกับหน้าเสร็จ ทุกคนก็นั่งล้อมโต๊ะ บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองมาก จินจือชอบบรรยากาศแบบนี้ แม้เธอจะไม่พูด แต่ก็แอบมองคนอื่นอยู่เงียบ ๆ